Van paniekaanval naar zielsmissie


Zielsmissie | paniekaanval | angstaanval | bewust leven | betekenisvol leven | puur leven | natuurlijke behoeften lichaam en geest | verbinding | balans | Innerlijke rust | liefde | vertrouwen | intuïtief leven


Zoals de titel zichzelf omschrijft. In deze blog lees je wat ik van mijn paniekaanvallen heb geleerd en hoe mijn zielsmissie heldere woorden heeft gekregen.


Mens ‘holi moly’ tranen met tuiten heb ik gehuild, bibberend in bed en opgerold als een klein meisje lag ik in mijn dekbed. Een paniekaanval. Degenen die het kennen die begrijpen het gevoel ‘heavy shit’ volledig. Het klinkt soms zo easy in oren: ‘Oh een paniekaanval, het gaat wel over.’ Voorop gesteld: ‘Ja lieve jij, dat doet het ook echt altijd’. Maar het is geen ding dat zomaar even overwaait. Het doorleeft je, verscheurd je, trekt je uit elkaar van binnen tot iedere vezel en verward je tot het helder wordt en terugkeert in rust.


Vorig jaar vulden mijn nachten zich met uren lange paniekaanvallen. Soms konden ze de hele nacht duren. Ik raakte het besef van tijd kwijt, tot het licht werd en een nieuwe dag begon. Mijn lichaam was volledig uitgeput van het huilen, samen krampen en hyperventileren.


Door het bouwen aan zelfzorg, het ondergaan van emoties, het intuïtief leven en puur de zorg bieden aan mijzelf waar mijn lichaam en geest om vragen namen de paniekaanvallen af. Zoals je als ouder liefdevol een kind zorg geeft, zoals je vriendelijke zorg aan een vriend en/of vriendin geeft, zo koos ik ervoor dit aan mijzelf te geven.

“Ik behandel mijzelf en de paniekaanvallen met vriendelijkheid, onderga ze met een flinke dosis moed en kijk ze aan met vertrouwen, het komt goed.”

Vorig jaar ontstonden de paniekaanvallen uit de kern van mijn depressie. Het laatste duidelijke signaal van mijn lichaam en geest dat het tijd was mijn depressie te ondergaan. De schreeuw van mijn ziel om zelfzorg. Een wake up call. Ik doorleefde de leegte in mijzelf, het verlies van mijn verbinding met mijn ziel en de verscheurende pijn van traumatische gebeurtenissen.

Ze namen af, de depressie ging haar piek voorbij en ging als een golfbeweging verder. Ik heb de heldere taal verstaan, de depressie geaccepteerd en zo kon ik mijzelf stap voor stap bevrijden uit het vangnet van leegte.


Gedurende het jaar keerde de nachten in rust. Onrust van de ADHD, het moeilijk inslapen blijft dagelijks een werk- en leerschool. De paniekaanvallen verdwenen uit mijn nachten. Ik durf met vertrouwen terug in bed te stappen. Vertrouwen in slapen.


En ineens… op klaar lichte dag mocht ik voor het eerst sinds lange tijd weer kennismaken met met de paniekaanvallen. Dit keer niet in de nacht, maar overdag. En weetje wat: ‘Het is oké’. De paniekaanval, ik omarmde haar. Het zijn mijn emoties, mijn gevoel dat een helder licht wilt krijgen. Voel ze, doorleef ze en versta haar heldere taal.


Ik weet: ‘De paniekaanvallen willen mij iets leren, ze willen mij verbinden, ze dragen een boodschap’.

Zo zei ik tegen mijzelf: ‘Ga maar rustig zitten, laat je tranen maar gaan, laat het je maar doorleven, voel de emoties, voel de onmacht, voel je onzekerheid over jezelf, laat het maar over je heen komen, rust maar uit, kruip maar in bed, rol je op en vertrouw in de helderheid die terugkeert.’ Dat is wat ik deed.


“Wanneer een kind in paniek is, kent het doodsangst. Dit kind geef je liefde, aandacht en veiligheid & dat is wat ik mijzelf heb geven ten diepste van de paniekaanval.”

Het moment van een paniekaanval is verscheurend. Tegelijkertijd was ik dankbaar. Het leven kent geen rechte weg. Wij leren door diepe dalen en laten het nou juist die dalen zijn die ons de levenslessen leren.


Wat willen deze paniekaanvallen mij leren?

‘Ze leerden mij mijn zielsmissie!’ In mijn leven, het aardse bestaan is het mijn les: ‘Vertrouwen’. Het gaat over het leren vertrouwen van jezelf boven alle anderen. Het gaat ook over het leren accepteren van je eigen kracht en deze dan ook zo goed mogelijk gebruiken. Zelfvertrouwen.


Het universum heeft haar eigen taal en manier waarop ze je dingen leert. Vorig jaar stapte een bijzondere ziel in mijn leven. Vanaf het eerste moment keken wij elkaar recht in de ogen aan, zonder enige angst. Jij neemt mij precies zoals ik ben, ik neem jou precies zoals je bent en dat is wat het is. Een verbinding van gelijkheid en acceptatie. Onze paden liepen uit één. Ergens diep van binnen, wisten wij beiden: wij zien elkaar nog wel terug, maar nu is het tijd om ieder zijn eigen pad te bewandelen. Met de woorden: ‘Liza, jij kunt dit’ gingen wij ieder onze eigen weg.


Woorden die ik met veel regelmaat opnieuw heb afgespeeld. Woorden waar meer in verborgen lag. Woorden die doorgronden dat ik mijn zelfvertrouwen kan vinden, mijn eigen weg kan creëren, mijn oude patronen kan loslaten, mijn identiteit kan ontwikkelen, mijzelf kan zijn, ik mij vrij kan maken van het leven waarin ik zo leeg en ongelukkig ben, ik de verbinding met mijzelf kan vinden en in het leven stappen waar ik echt kan leven. Het waren woorden die mij vol vertrouwen aanmoedigden mijn eigen weg te creëren en met een intense blik het vertrouwen gaven dat ik dit kan. Het waren deze woorden vol kracht die een weg naar bevrijding creëerden. Woorden en een blik vol oprecht vertrouwen in mij. Het universum gaf mij bewustwording en inzichten over loslaten en vertrouwen door mij te verbinden met deze ziel. Het waren deze woorden die ik nodig had om te leren vertrouwen in mijzelf.


Wij hoeven het leven enkel te ondergaan. Je krijgt wat je nodig hebt. Je ontvangt wat je aankan, er wordt jou niks gegeven wat je niet aankunt. Zo bracht het universum mij deze weken totaal onverwachts opnieuw in verbinding met deze bijzondere ziel. Het was deze verbinding die mij liet wankelen en laat dat nou precies het geen zijn wat ik nodig had om in mijn kracht te blijven, dichtbij mijzelf te blijven en mijn pad verder te ontwikkelen.


Dit had ik niet zien aankomen. Welkom in het leven in verbinding met met het universum, ze zal je altijd verassen en uitdagen op onverwachte momenten of dingen die je niet ziet aankomen. Ik ben er inmiddels van gaan houden. Ik zie de dingen niet meer als tegenslagen, afwijzingen of moeilijkheden. Ik zie de ervaringen als lessen, uitdagingen en als een boodschap. ‘Wat wil deze ervaring mij leren?’ Is de benadering waarmee de ervaringen ontvang.


Ineens klopte het kleine onzekere meisje aan. Ik word onzeker wanneer een ziel oprecht lief voor mij is. Verborgen in deze onzekerheid schuilt: zelfliefde. Het gebrek hieraan. Mijn onzekerheden ontwikkelde tot paniekaanvallen. De boodschap: leren houden van mijzelf, vertrouwen in mijzelf, ik ben heel van mijzelf, onafhankelijk. Om deze boodschap te ontvangen onderging ik de paniekaanvallen en de dagen hierop volgend omarmde ik de stilte.

Het was enorm struggelen met mijzelf en mijn emoties. Toen ik deze weken geconfronteerd werd met het kleine meisje in mij koos ik ervoor haar te zien. Haar gevoel te doorgronden. Uren zat ik in stilte op mijn mediatiekussen. Daar zat ik, verscheurd en verward van binnen. In stilte omarmde ik het meisje in mij. Ik vertrouwende in haar. Zo kreeg mijn zielsmissie haar woorden.

“Als troebel water dat naar helderheid keert. Elke gebeurtenis, elke uitdaging, elke traumatische ervaring alles leidt terug naar mijn zielsmissie: vertrouwen.”

Waar wij terug in verbinding kwamen deze weken, kozen wij er opnieuw voor ieder ons eigen pad te gaan. Zoals wij het verwoorden: ‘Heb vertrouwen met de onzekerheden die er zijn’. Dit keer sloten wij af met de woorden: ‘Wij hadden deze ervaring nodig voor het inzicht om te leren houden van onszelf, we zien elkaar wel weer’.


Het is de de geremdheid van deze ziel die mij ervan weerhoud terug te vallen in oude patronen. De geremdheid en onzekerheden zijn precies wat ik nodig had. Dit alles liet mij wankelen, tot de kern van mijzelf komen en mij zien dat ik nog meer in mijzelf mag vertrouwen, van mijzelf mag leren houden en heel ben van mijzelf. Ik ben intens dankbaar dat deze ziel opnieuw mijn levenspad mocht kruizen en mij vol vertrouwen mijn eigen pad laat bewandelen. Deze ziel weet wanneer ruimte te nemen voor zichzelf. Deze ruimte was in de eerste instantie niet makkelijk en kende ook verdriet, juist door de intense verbinding. Later die avond keerde dit naar dankbaarheid, sprankelende ogen en een lach vol levenslust. Het is deze ruimte die mij dichtbij mijzelf houdt, verder laat ontwikkelen en ervoor zorgt dat ik mijzelf blijf.


“Terugkijkend op de afgelopen weken verschijnt er een intense lach op mijn gezicht en mijn hart voelt als sprankelend goud. Als de glinsters van zonnestralen op het water. Ik leef.”

Het leven loopt altijd anders dan verwacht. Er mogen onzekerheden zijn en tegelijkertijd vertrouwen. Het is de sleutel om te leren dansen met de onzekerheden die er zijn. Ze te omarmen en te vertrouwen op je gevoel, je intuïtie diep van binnen. De onzekerheden gaan vaak over bovenlagen. Vertrouw in jezelf en het universum. Als iets voor jou bedoelt is, dan zal het er zijn. Je hoeft niks te forceren. Durf de controle los te laten.


Hoe makkelijk zou het zijn als we vooraf weten of dingen wel of niet werken. Maar hé prachtig mens zo is het leven niet. Gelukkig…Want eerlijk gezegd klinkt dit best saai.


Het universum leert mij vertrouwen met de onzekerheden die er zijn. De paniekaanvallen ontstonden uit onzekerheden over mijzelf. Het universum blijft mij uitdagingen geven tot ik mij echt durf over te geven aan het leven en te leven vanuit vertrouwen. Dat is precies wat ik nu doe met ieder vezel van mijn lijf, hart en ziel!


I’m all in, leven vol overgave en vertrouwen. What about you? Durf jij vanuit vertrouwen te leven?

Liefs,

Liza

Ps. J, dankjewel voor wie jij bent zoals jij bent, jij.


Wil jij graag direct weten wanneer een nieuwe blog verschijnt?

Dankjewel!

FOLLOW ME ELSEWHERE

  • Instagram