Hoe mijn vijand mijn vriend is geworden


Mentale gezondheid | angst overwinnen | go outside | alleen kamperen | camping life | kamperen |  betekenisvol leven | Puur leven | Natuurlijke behoeften lichaam en geest | Verbinding | Balans | Innerlijke rust | liefde | Vertrouwen


Als je wilt dat er iets veranderd: ‘go outside!’ Kruip uit je cocon, ga op avontuur, maak herinneren en dans door de zonnestralen. Go outside in alle opzichten. Loop je vast, voel jij je leeg, ongelukkig of ben je fysiek of emotioneel uitgeput? Ben je opzoek naar verandering en het lukt niet om de patronen te doorbreken?


Go outside!

Stap buiten jezelf, stap in de frisse lucht. Ik ben een zeer groot liefhebber van de natuur en dagelijks veel in de buitenlucht. Dit weekend heeft de stap: go outside mij oog in oog gezet met mijn angst en deze heeft geleid naar vrijheid.


‘Go outside’ kent voor mij twee definities:

  1. Buiten in de natuur.

  2. Buiten je comfortzone stappen.


Deze dagen, het afgelopen weekend… Leven in het hier & nu, in de natuur. Ik ben verliefd geworden, met een grote lach kan ik zeggen wij (Sami en ik) zijn verliefd geworden. Verliefd op kamperen. Dit weekend besloten wij zaterdagochtend geheel spontaan om naar de camping te gaan.


Al weken kriebelt het enorm, de natuur in. Slapen in een tent, plek zonder stroom en eenvoudig leven. De vooruitzichten van het weekend waren regen. Ik had bedacht om dit weekend de tent te halen en volgend weekend samen met Sami naar een camping te gaan. Zaterdagmorgen na het ontbijt zijn wij op pad gegaan. Hop naar Utrecht om een tent te scoren. Het was vroeg in de ochtend en de tent was zo binnen. Een luchtbed, pomp en deken hebben wij. Verder hadden wij voor 1 nacht niks nodig.


Het weer blijft prachtig en eenmaal met de tent onder onze arm door Utrecht keken Sami en ik elkaar aan en vroeg ik Sami: ‘Zullen wij nu naar de camping gaan?’ Waarop Sami dolblij: ‘JA!’ antwoorden. Wij hebben een lunch gepakt in de stad, ik heb de camping om de hoek opgebeld of er een plek beschikbaar was zonder stroom en die was er. Met een volle buik op naar huis, de backpack vol gooien en op naar de camping!


In mijn directe kringen zijn er geen mensen die kamperen. Dit weerhoudt mij er niet van om te kamperen. Sinds mijn herstel, kies ik er met regelmaat voor om alleen (zonder partner, vriend of vriendin) op pad te gaan. Helemaal alleen of samen met Sami. Inmiddels vind ik dit echt héérlijk. De eerste keren voelde het spannend. Het was buiten mijn comfortzone. Nu zijn het momenten waar ik mij enorm op verheug of spontaan uitvoer. Het laat mij de wereld van een ander perspectief zien, creëert nieuwe paden en maakt wegen open tot nieuwe ontmoetingen met mensen.


Het is verassend welke invloed alleen reizen of een dag eruit op jou als mens heeft. Het creëert nieuwe paden in jouw leven.

Ruim anderhalve week geleden vertel ik tijdens een fijne ontmoeting dat vuur mij weerhoudt van langer dan één nacht kamperen. Dit weekend stond ik onverwachts oog in oog met mijn angst: vuur.


Sinds klein meisje ben ik bang voor vuur. Wij hebben een vlam in de pan gehad, sindsdien gaat vuur voor mij samen met angst. Niet bang om erbij te staan, zolang er andere bij zijn. Bang om het zelf te maken, bang dat er een grote brand ontstaat of bang voor een gasfles die ontploft. Deze angst stond mij in de weg. Dit maakte mij afhankelijk om met iemand samen te kamperen.



Bij de receptie werd mij verteld dat wij op het bosveld zelf een plek konden uitzoeken. Als wij langs het water en de kampvuur plaatst fietsen zouden wij het veld vanzelf zien. Op dat moment was ik van binnen meer enthousiast dan angstig. Het grappige van mijn angst is dat het dubbel is. Ik vind vuur angstig, tegelijkertijd zeer fascinerend. De sfeer rond kampvuren, ik vind het ge-wel-dig! Het brengt mensen samen. In huis heb ik als het donker wordt altijd één waxinelichtje aan. Uren kan ik naar het vlammetje kijken. Niet uit angst, uit bewondering. Het fascineert mij enorm.


Op onze plek aangekomen, kon het kamperen echt beginnen. Tent bouwen, stuk paprika tussendoor, spelen en lachen. Sami dook tussendoor met regelmaat de speeltuin in en vlak daarna ontdekte hij dat in de tussentijd jongens van een jaar of 10 a 12 begonnen met vuur maken. 100 meter van onze tent vandaan.


Vanuit hier had ik een keuze:

  1. Leer ik mijn kind hoe met vuur om te gaan. Laat ik hem kennismaken met de ervaring van vuur maken en de sfeer van een kampvuur.

  2. Ik hou mijn kind bij het vuur vandaan, laat mijn angst hem beïnvloeden.


Deze keuze had mijn onderbewust al gemaakt en mijn bewuste maakte hem direct! Ik ga mijn kind leren hoe met vuur om te gaan, mijzelf de vrijheid geven voor onbeperkt kamperen en mij verlossen van mijn angst voor vuur.


Het is tijd om van mijn vijand mijn vriend te maken.

Ik ben naar Sami, die inmiddels vrienden was geworden met de jongens toegegaan en plaats genomen aan de rand. Vanuit hier ben ik gestart met observeren. Hoe gaat Sami met vuur om (op dit moment nog enkel van een lucifers)? Welke afstand houdt hij? Hoe maken de jongens vuur? Hoe gaan de jongens om met vuur? Is de kampvuur plaats veilig? De jongens hadden inmiddels een kleine driehoek gebouwd en probeerde deze met droog hout en lucifers tot vuur te maken. De sfeer was enorm gezellig. De jongens probeerde fanatiek het vuur aan te krijgen en betrokken Sami in het hele proces. Heel leuk!


Het eerste wat mij opviel was hoe enorm veel plezier de jongens en Sami ervaarden. De jongens waren zichtbaar bewust van de gevaren van vuur. Ze vertelde aan Sami dat vuur warm is en het belangrijk is om afstand te houden. Ze leerde vanaf welke afstand Sami veilig is, wat er nodig is om vuur te maken, hoe het vuur aan te maken en doken samen met Sami het bos in om oude takken te zoeken. Vol innerlijke rust keek ik na het tafereel dat zich voor mij afspeelden. Niet veel later dook ik mee het bos in en bracht ik samen met Sami de jongens hout om het vuur aan te houden. Wij gingen helemaal op in het moment. Met de hulp van de jongens kon ik Sami zonder angst leren over: vuur.


Vanuit een rustige observatie verdween mijn angst. Ik besefte dat mijn angst in stand bleef door gebrek aan kennis en informatie. Naarmate ik meer over vuur leerde, verdween mijn angst als sneeuw voor de zon.

Hoe grappig & leuk, jongens van 10 a 12 jaar hebben mij geheel onverwachts verlost van mij angst!

Het was een onvergetelijk weekend! Blote voeten, wilde haren, herinneringen sparen. Sami danste tot middennacht rond het kampuur, hield het vuur aan, viel op schoot in slaap en daarna in de tent. Ik genoot begin van de avond van een glas rode wijn en een boek bij het kampuur. Mensen omringde zich rondom het kampuur en de sfeer zat er heerlijk in. Gelachen, gezongen, gepraat, stil het vuur aanschouwd, gedronken en genoten tot half 5 in de ochtend. Een onvergetelijke nacht! Het geluid van de natuur en het knisperende hout maakte ons in de ochtend wakker. De jongens waren al aan de slag om het vuur aan te houden en na een ontbijt doken wij mee de bossen in.





Om mijzelf uit te dagen, heb ik direct besloten komend weekend onze tent weer neer te zetten op de camping. Dit keer twee nachten. Het is tijd om zelf te leren koken op de camping met een gasfles en één gaspit. Deze week ga ik mij inlezen, kennis vergaren. Ik heb er veel zin in!!


Lieve jij, durf buiten je comfortzone te stappen. Kom je huis uit, stap naar buiten. Het zal je verassen welke wegen je creëert voor jezelf. Stap letterlijk en figuurlijk naar buiten. Laat angst je niet weerhouden, ga het aan en bewandel de paden die ontstaan.

Liefs Liza



2 reacties

Wil jij graag direct weten wanneer een nieuwe blog verschijnt?

Dankjewel!

FOLLOW ME ELSEWHERE

  • Instagram