Van dood naar leven | sociale contacten


Sociale contacten | verbinding met jezelf | geluk | air bnb | van dood naar leven | Langdurige chronische stress | geheugen | concentratie | hyperfocus | informatieverwerking | herstel | hersenen | therapie | leren echt ontspannen | depressie | ervaring | adhd | antidepressiva | adhd medicatie | puur leven | zelfzorg | Instagram @lizaelvira.nl

Ik liet mijzelf onbewust opslokken in het leven van dierbare om mij heen, steeds verder raakte ik bij mijzelf vandaan. Dood van binnen. Een leegte in mij. Mij verheugen op een afspraak? Nee. Hoe zeer ik ook verlangde naar dit gevoel, ik zag overal tegenop. Moe, uitgeleefd ben ik in isolatie gegaan.


Laten wij beginnen bij vorig weekend. Het is 3 jaar gelden dat ik Maartje en haar prachtige gezin heb gezien. Maartje is een powervrouw, een dierbare vriendin (zo dankbaar dat jij op mijn pad gekomen bent) die ik doormiddel van mijn tijd in Gambia heb leren kennen. Een land wat ons beide zeer dierbaar is en verbind. Sami is naast een héérlijke Nederlandse kaaskop, half Gambiaans.


Ik verheugde mij enorm op dit uitje. Iets wat voor mij een nieuwe ervaring is.

De afgelopen jaren kende bijna alle afspraken de gedachten: ‘Ik moet naar deze afspraak, het schijnt goed voor mij te zijn, onder de mensen en vrienden’. Het kostte mij altijd moeite met de depressie om mij echt op een afspraak te verheugen. Dit doet verdriet, van binnen wilde ik niks liever dan mij verheugen op een afspraak, echt verheugen in plaats van tegenop zien. Ik heb gereflecteerd. Waar zie ik tegenop? Met wie spreek ik af? Wat gaan wij doen? Vind ik dit leuk? Wat is er waardoor ik er tegen op zie? Een schuldgevoel naar de mensen om mij heen is wat erg aan mij geknaagd heeft.


Ruim een jaar in corona lifestyle zijn veel afspraken gestopt. Deze tijd heb ik benut om echt helemaal stil te staan. De isolatie heb ik omarmt. Er is een periode geweest waarin ik zeer geïsoleerd leefde. Ik stopte met 'de ik moet dit want dat schijnt goed voor mij te zijn afspraken'. Een lange periode deed ik al deze dingen allemaal niet. Weken in isolatie gingen voorbij. Ik zag zo 1 keer per maand een vriendin, af en toe mijn therapeut en soms mijn moeder. Daar waar veelal ingevuld word, eenzaam en zielig. Nee. Dit is een bewuste keuze geweest. Ik wilde stoppen met ‘het moeten’ tot ik het zelf weer echt ervaarde van binnen. Het ‘verlangen’ met sociale contacten waarna ik echt uitkijk.


Mijn eigen leven, mijn contacten. Ik heb mij in het leven veel ‘laten leven’ door de mensen om mij heen waarmee ik leefde. Zo ook in mijn relatie waar ik vorig jaar ben uit gestapt. Ik raakte geïsoleerd van mijn dierbare en opgeslokt door de ‘vrienden’ van mijn toenmalige partner. Dit is een ander proces wat ik voor nu loslaat hier. Waar het omgaat is, dat er een gat is ontstaan in mijn sociale contacten. Ik leefde niet mijn leven. Ik deed de afspraken van de dierbare om mij heen, omdat het zou ‘moeten’. Volledig liep ik mijzelf voorbij. Het waren niet echt mijn afspraken, mijn verlangens. Het was het verlangen van iemand anders. Na een rouwproces binnen het loslaten van mijn gezin en toenmalige partner vond ik stap voor stap mijzelf terug. Het besef dat ik binnen deze relatie geleefd werd, zoals ook op andere manieren in mijn leven voor deze relatie kwam als een klap binnen. Puzzel stukken vielen op zijn plaatst.


Elke fase in mijn leven, was een afleiding om niet tot mijzelf te komen.

De kern, de depressie. Ik stond alleen en ben met twee gebroken benen zoals het symbolisch voelt opgestaan. De afleiding heb ik losgelaten, alle manier van vluchten en afleiding in welke vorm dan ook in het leven. Tot de kern en in mijzelf keren, dat is wat ik de komende periode heb gedaan en vandaag de dag doe. Er opende een deurtje dat er naar verlangde echt mijn sociale contacten op te bouwen. Tegelijkertijd kwam ik weer met Maartje in contact. Wij vonden verbinding met elkaar, de diepte van het leven. Zo is er een afspraak ontstaan. Een afspraak waar ik mij met mijn hart op verheug.


Daar waar ik voor Sami zijn geboorte onbevangen en vrij voor weken naar Gambia vertrok is er de afgelopen jaren steeds meer angst in mij gekomen. Echt alleen op reis, ik deed het niet meer. Ik heb deze jaren geen één keer mijn rugzak gepakt en met Sami samen hop op avontuur. Met alleen op reis, bedoel ik: zonder partner of vriend(in). Samen met mijn kind op reis, is wat ik hiermee bedoel. Gek hé? Hoe dat zo kan veranderen. Nou ja… gek niet, logisch gezien het levenspad wat ik genomen heb.


Ik liet mijzelf opnieuw opslokken in een een ongezonde relatie, ik raakte verder en verder van mijzelf vandaan. Opnieuw op dat moment onbewust afleiding van de kern. Dankbaar ben ik voor de ontwikkelingen binnen mijzelf, dat ik dit nu zo kan zien. Dit typend blijf ik mij verbazen over het leven, zo fascinerend het bewuste en onderbewust werkt. Nu ik een langere tijd weer echt op mijzelf ben, kom ik stuk bij stuk dichterbij mijzelf. Ik besloot van de afspraak met Maartje niet alleen een leuke middag te maken, samen met Sami ga ik de wereld in, een nachtje weg. Samen in een Air B&B.


Het gevoel van: ‘mij’. Ik leef. Dit is wie ik ben. Ik ben onbevangen en ga dolgraag de wereld in, ontdekken. Dit is echt een stuk van mij. Zonder angst naar onbekende plekken.

Dat ik een deurtje naar mijn persoonlijkheid, mijn ware zelf heb geopend geeft enorm veel energie. Deuren die achter zo groot slot en grendel zitten, dat ze niet meer leken te bestaan. Ik, leek niet meer te bestaan. En nu? Er is een deur geopend, een deur van vertrouwen, een deur naar de echte Liza, mijzelf. Want wie is nou echt het meisje onder alle beschermlagen? Een meisje dat ook ikzelf opnieuw mag ontmoeten. Laag voor laag mag verwelkomen en voelen.


Ik voelde mij als dood in de depressie. Als niemand. Ik kende mijzelf niet meer, laat staan dat ik echt begrijp wie ik ben. Ik voel mijzelf als niemand. Het meisje in mij heeft zoveel lagen om zichzelf gebouwd dat ze volledig is uitgewist.


En nu? Ik leef, ik ben een persoon en onder al mijn lagen zit ik, de echte ik. Dit gevoel, het is onbeschrijfelijk. Een sprankel van intens geluk in mij. Een sprankel van leven. Ik kan mijzelf afpellen en thuiskomen in mijzelf, er is een ‘mijzelf’. Iets waarvan ik jaren lang dacht, dat dit niet meer bestond. Het voelt zo vertrouwd, om een laagje van mijzelf te voelen.


Intens genoten heb ik samen met Maartje en haar gezin. Samen met Sami een avontuur naar een onbekende plek, de air b&b. Het was zo leuk! Voor even bestond er geen depressie in mij. Ik leefde in het nu. In het moment. Wij lachte, leefde, aten en kletsende voluit. In het moment met elkaar. Een mobiel? Die bestond simpel weg niet deze dagen, héérlijk!


Zeg nou zelf, dit plekje is toch ge-wel-dig! (de eigenaar Bert maakt met zijn persoonlijke touch dit plekje tot een zeer gastvrije Bert & breakfast!)





Ik ben gestopt met bewust en onbewust vluchten, onderga het leven. Ik sta stil en zie de cocon vol lagen om mij heen. Ik zit een een cocon met lagen gebouwd vanuit zelfbescherming. Een sprankel van geluk in mij. Niet langer ben ik dood, ik leef! Mijn lagen pel ik één voor één met liefde en rust af.



Liefs



Liza








Wil jij graag direct weten wanneer een nieuwe blog verschijnt?

Dankjewel!

FOLLOW ME ELSEWHERE

  • Instagram
  • Black Pinterest Icon