Van angst naar zelfvertrouwen



Hier lees je mijn ervaring en kennis over positief leven met depressie en ADHD (Attention Deficit Hyperactivity Disorder). Het is mijn missie om psychische klachten bespreekbaar te maken. Jou kennis te laten maken met de positieve eigenschappen van ADHD en het effect hiervan in jouw leven. Jouw psychische klachten omzetten naar kracht en zelfacceptatie. De eenzame strijd die vele ervaren te mogen verlichten naar een positieve verbinding en herkenning.


Geloof in jezelf, zet je angst aan de kant. Ik heb het enorm gemist om het geloof in mij van mijn naaste om mij heen te voelen. Als ik iets out of the box was kreeg ik een afwijzing. Het werd als vreemd, anders of verkeerd ervaren. Hiermee heb ik mijzelf jaren in hokjes geplaatst en kon ik mijn weg in het leven niet vinden. Uit onzekerheid en gebrek aan geloof in mijzelf voelde de afwijzingen als: ‘oh ik ben verkeerd!’ Ik was al snel te gevoelig, te enthousiast, praat te veel, een opgaven om mee te zijn en altijd in worsteling met mijn gezondheid.

Ik miste het enorm om de boodschap te mogen ontvangen: ‘Ik geloof in jou, je bent goed zoals je bent.’

Toen ik in voorjaar 2020 alleen kwam te staan, viel dit samen met de eerste corona lockdown. Ik ben door hel gegaan en ingestort. Ik wilde verlost worden van dit leven, deze pijn en wenst dagelijks niet meer verder te hoeven in dit leven maar ik zat vast in mijn leven. Mijn kind zou ik nooit verlaten. Ik moest leven en kon niet uit het leven stappen. Ik zat volledig klem. Maanden lang waren elke dag en nacht een ware hel.


Ik kon mijn weg niet vinden in het leven en voelde mij een enorme mislukkeling. Als mama geloofde ik in mijzelf. Ik weet dat ik mijn kind prachtig opvoed. Hijzelf is daar het resultaat van. Wat een trots voel ik als ik naar mijn kind kijk, dat zo zelfverzekerd en vol genot in het leven staat. Die zo ontzettend dapper praat over alles wat hij voelt en dit benoemd. Als Liza voelde ik mij een complete mislukkeling. Ik ervaar nergens echt plezier in, ik had geen idee meer wie ik was en merkte dat er eigenlijk niks was waarin ik voelde ‘hé dit is mijn weg hier voel ik mij gelukkig in.’ Ik geloofde niet in mijzelf en had het nodig om van de mensen in mijn omgeving te horen dat ze in mij geloofden. Juist dat was het geen wat ik niet mocht ontvangen. Op het punt dat ik het zo nodig had, iemand die in mij geloofde. Ik verloor mijn gezin en kwam samen met Sami er opnieuw alleen voor te staan.


Ik was onmogelijk om mee te leven, is de boodschap die ik kreeg. Mijn zelfvertrouwen zakte alsmaar verder weg. ‘Ik kon beter niet meer bestaan, niemand wil met mij leven en niemand geloofd in mij.’ Ik ervaarde geen plezier in mijn leven en het was enkel een opgave om te bestaan. ‘Waarom zou ik nog langer moeten bestaan? Ik voeg niks toe aan deze wereld.’ Vanuit hier ben ik in 2020 mijn depressie aangegaan.


Eenzaamheid was enorm kenmerkend voor deze periode. Ik merkte dat mensen om mij heen waar ik de steun zo van nodig had mij verlieten. Ik stond alleen, echt alleen. Althans dat is hoe ik het voelde. Nu achteraf zie ik dat ik niet alleen sta en intens mooie mensen om mij heen heb. Alleen ik hielt de focus vast op de mensen die niet in mij geloofde, mij maar gek vinden of gedoe vinden in plaats van te focussen op de mensen die graag met mij zijn. Ik hield vast aan dat gene waar ik ook kapot aan ging. Ik was bang om los te laten. Om alleen te komen te staan. ‘Ik was note bene een mislukkeling.’ Vanuit hier ben ik langzaam omhoog gekropen. Dit is echt heel langzaam gegaan en er zijn nog steeds dagen dat ik soms echt denk ‘Why do I live?’ Inmiddels kan ik dit steeds beter relativeren en durf ik erover te praten.


Vorige jaar hebben Sami en ik weken gekend waarin wij enkel een belletje met een een dierbare vrienden of met mijn moeder deden en verder niemand spraken. Veel dagen waren Sami en ik met z’n tweeën. De eenzaamheid was echt intens zwaar. Mijn angst was meer dan terecht, maar niet de reden om het niet te ondergaan. Het ondergaan heeft mij tot hel laten gaan maar ook gebracht waar ik vandaag de dag ben. Ik durf angst aan te gaan en wil mijn leven dolgraag leven. Ik heb losgelaten wat mij niet dient, wie niet in mij gelooft. Ik was alleen en als ik mijn leven vorm wilde geven was er maar één mogelijkheid: geloof in mijzelf.


Het verdriet dat je de mensen los moet laten van wie je intens veel houd vond ik enorm moeilijk en maakte mij bang om alleen te zijn. Aan het eind van de streep ben ik de angst aangegaan, eenzaamheid gevoeld en vanuit hier opgestaan. Langzaam bouwde ik mensen om mij heen op en liet ik het verdriet er zijn, dat ik mensen los heb gelaten die ik graag in mijn leven had. Ik vertrouw erop dat wanneer ik mijzelf ben, gelukkiger voel en mensen om mij heen komen bij wie kan zijn wie ik echt ben. Mij niet klem voel in hoekjes, verkeerd of bang ben voor hun mening en hierdoor ver bij mijzelf vandaan blijf. In de eenzaamheid omarmde ik steeds meer de mensen die in mij geloofde. Durfde los te laten. Ik was niet langer bang om alleen te zijn. Mijn eenzaamheid verdween beetje bij beetje, stap voor stap kwamen er nieuwe mensen in mijn leven. Mensen die het fijn vinden om met mij te zijn. Vanuit hier vond ik steeds meer de kracht om overeind te blijven, naar therapie te gaan en te vertrouwen in het leven. Ik voelde hoeveel het met je doet wanneer mensen in je geloven, je een mooi mens vinden zonder dat je eerst iets moet bereiken maar gewoon om wie je bent. Dat ik genoeg ben precies zoals ik ben.


Toen ik ruimte voelde om mijn angsten aan te gaan groeide er iets in mij. Iets waarvan ik nooit verwacht had dit te mogen en kunnen voelen. Het is vertrouwen en geloof in mijzelf. Het leven niet door angst te laten bepalen maar ervoor te kiezen angst aan te gaan, te geloven in mijzelf. Zo begon ik stap voor stap www.lizaelvira.nl. Al jaren wilde ik mijn eigen blog starten maar was ik te bang. Bang voor wat mensen om mij heen ervan zouden vinden, bang om te mislukken, bang dat ik na een tijdje misschien geen blog inspiratie heb, bang om mijzelf te zijn. Angst en het gemis aan geloof in mijzelf ontnamen mij mijn pad in het leven. Ze hielden mij op een plek waar ik dood ongelukkig was. Tot ik door hel ging, de eenzaamheid kende en langzaam opstond. Ik begon te geloven in mijzelf en angst niet langer meer als mijn raadgever te zien.


Vertrouwen in mijzelf is mijn raadgever geworden.

Daar waar ik voorheen afhankelijk was van de mening en het vertrouwen van anderen, ben ik door hel gegaan en het waardevolste gevoel gevonden: zelfvertrouwen. Geloof in mijzelf, onafhankelijkheid!

Wees niet bang om dingen te verliezen en los te laten. Ja het kan enorm angstig zijn, een periode enorm pijnlijk. Maar het vasthouden aan angst, het niet durven loslaten, het maakt zoveel meer kapot dan de pijn ondergaan.


Door los te durven laten creëer je nieuwe ruimte voor wat het leven je te bieden heeft.

Voor mij was de eenzaamheid mijn angst, het gevoel van de dood in mij en verlangen naar niet meer te hoeven bestaan. Als ik nu zie wat deze angst mij geleerd heeft zou ik er met beide voeten weer in stappen. Het heeft mij zelfvertrouwen gegeven, het heeft mij geleerd te geloven in mijzelf. De basis van mijn mooiste leven.



De angst ondergaan heeft mij onafhankelijk gemaakt.

Geloof in jezelf. Durf jezelf te zijn. Mijn leven krijgt steeds meer vorm. Meisje met een missie: ‘Psychische klachten bespreekbaar maken.’ Toen ik in mijzelf ben gaan geloven kreeg mijn leven vorm en nu… ’ Ik ren, schrijf en ervaar zelfs kleine momenten geluk in mijn leven.’ Iets waarvan ik enkel had kunnen dromen om dit ooit te mogen voelen. Het mooie hieraan vind ik dat alle tijd dit gevoel in mijzelf heeft gezeten. Mijn angst heeft mij zelfvertrouwen gegeven, het geloof in mijzelf. Daar ben ik enorm dankbaar voor.


Geloof in jezelf, heb vertrouwen, laat los en durf angsten aan te gaan.



Liefs Liza


Wil jij graag direct weten wanneer een nieuwe blog verschijnt?

Dankjewel!

FOLLOW ME ELSEWHERE

  • Instagram
  • Black Pinterest Icon