Online wereld


medicatie dexamfetamine ervaring antidepressiva citalopram ervaring slaapmedicatie dosering eetlust hartslag sertraline melatonine depressie adhd puur leven zelfzorg post druk Instagram blogpost

Het is de middagzon die mijn lichaam verwarmt nu ik dit schrijf, nou ja type. Ik voel de warmte op mijn huid. Mijn zachte donker groene vest glijdt van mijn schouders af. Mijn koptelefoon heb ik op met binaural beats voor concentratie. Het geluid van het verkeer word gefilterd. De vogels zingen tussen de geluidsgolven. Ik voel de wind over mijn gezicht. Mijn neus voelt fris. Het voelt fijn. Mijn haren in de zachte bries van de wind mee. Mijn vingers glijden over de toetsen. Het is mijn hart dat typt. Het is mijn onderbewuste die zonder enige moeite de woorden uit mijn vingers laat stromen om deze blog te schrijven.


Er is geen druk om een blog te schrijven. Ik ben sinds woensdag niet meer online geweest op Instagram. Deze week zou ik de blog schrijven over: alleenstaand ouderschap en ziek thuis met een peuter. Een blog waarna ik uitkijk om te schrijven. Een onderwerp wat verbonden staat aan mijn leven deze week. Ik ben gestart, voelde mij ziek en ben gestopt. Dit meerdere keren opnieuw. Het lukte niet. Het kwam er niet uit. Ik had het gevoel van een blog moeten posten, voor het einde van de week. Bijna één week later na mijn laatste blog. Ik realiseerde mij dit en sta stil bij dit gevoel.

Ik heb mijzelf de volgende vragen gesteld:

  • Waarom voelt het alsof ik voor het einde van de week een blog zou moeten schrijven?

  • Wil ik meegaan in een online wereld waarin in strategie gedacht word vanuit een algoritme?

  • Is de online wereld waarin een x aantal keer gepost moet worden om zichtbaar te zijn voor nieuwe accounts de wereld waarin ik wil meegaan, motieven en in stand houden?

  • Welke boodschap wil ik uitstralen met mijn blogs?

  • Ik voel mij ziek, de hele week op en af. Waarom zou ik mij nu überhaupt bezig houden met het schrijven van een blog?

  • Welke signalen geeft mijn lichaam?

  • Wat heeft mijn lichaam nodig?

Mijn lichaam vraagt om rust. Ik ga voor mijn lichaam zorgen. De boodschap uitstralen die ik graag aan de wereld meegeef.


De waarde van zelfzorg, psychische klachten bespreekbaar maken, leven vanuit de zorg die je lichaam nodig heeft. Luisteren naar de natuur in jezelf. Puur leven.

De online zichtbaarheid vergroot zich met regelmaat van contents. Ik ga absoluut niet mee in een wereld waarin ik een content post vanuit een algoritme. Ik post mijn content vanuit mijn hart, puur vanuit het moment. Ik schrijf mijn blogs niet vooraf en plan geen blogs in. In de online wereld word geen rekening gehouden hoe een mens, een lichaam zich voelt. Ik kies voor bloggen vanuit de werkelijkheid. Dat betekend te handelen vanuit de signalen en zorg die mijn lichaam vraagt. Een gevoel van ‘moeten’ posten leg ik naast mij neer. Ik vertrouw in de kwaliteit van mijn blogs, puur schrijven. Ik wil de wereld waarin gepost word vanuit een algoritme niet motiveren. Met mijn Instagram en blog deel ik mijn leven, hiermee wil ik mijn boodschap uitstralen.


Mijn onderbewuste geeft mij inspiratie, wanneer ik goed voor mijn lichaam zorg. Het verteld mij welke boodschap ik op dat moment wil geven aan de lezers. Dit hoef ik niet te forceren door te ‘moeten’ schrijven omdat een algoritme achter het hele sociale netwerk zit. Het leven is echt. Dat is precies wat ik met mijn blog en Instagram wil uitstralen. Schrijven, creëren en delen puur vanuit mijn hart. Wanneer ik het maken van een blog forceer komt het moeilijk uit mijn vingers. Als ik goed voor mijn lichaam zorg, de natuur zijn gang laat gaan stroomt de boodschap, de woorden en datgeen wat ik wil delen met de wereld uit mijn handen. Glijden mijn vingers moeiteloos over het toetsenbord.


Er is voorjaarsvakantie. Sami werd onverwachts een dag eerder dan afgesproken opgehaald door omie. Logeren in de vakantie. Sami geniet enorm van de momenten dat hij bij opie en omie logeert. Hij verheugd zich hier enorm op. Feest, het is zover en zelfs een verrassingsnacht extra! In de ochtend genoten wij van de speeltuin Grifstede samen met een vriendin (Anna) en haar zoontje. Het was een heerlijke ochtend. De kinderen genoten met elkaar, leefde en maakte voluit plezier. Wij genoten van de kinderen, het kletsen met elkaar en leefden even helemaal in het moment. Er was voor even geen depressie. Er was gewoon even niks anders, dan het moment zoals het er was.

Tegen twee uur in de middag kwamen wij voldaan thuis. Samen niks op de bank. Omie zou er tegen drie uur zijn. Met een grote lach wachtte Sami omie op en zwaaide mij uit. Daar ging mijn mini man. Op naar een heerlijke vakantie bij opie en omie. Laten wij eerlijk zijn. ‘Hoe leuk is het als je als kind in de vakantie drie nachten bij opie en omie mag logeren zonder mama?’ Dat is toch een gevoel van vrijheid, plezier, leven en genot voor een kind. Ik ben blij dat ik mijn kind dit kan geven en zwaai hem met een lach van trots uit. Trots op mijzelf, voor de moeder die ik ben.


Voor mij is dit in deze week opnieuw een enorm mooi leermoment om te zien hoe je lichaam en geest zich spiegelen. Hoe belangrijk het is om voor jezelf, je lichaam en je geest te zorgen. Het hele ‘moeten’ loslaten. Het leven te leven vanuit waar je lichaam om vraagt. Fuck het gevoel van ‘moeten’, ik geloof in de kracht van puur leven.


Voor mijzelf lees ik veel liever een week niet van mensen waarvan ik graag een blog lees wanneer hun lichaam om zelfzorg vraagt. Dan wanneer iemand geforceerd half ziek een blog schrijft, omdat het vandaag de dag belangrijk is dat er gepost zou moeten worden om op de rader te blijven?


Ik vond het enorm waardevol om te voelen hoe het is wanneer je een blog wil posten, al een aantal dagen geen blog online hebt gezet en het gewoon niet lukt omdat mijn lichaam andere zorg nodig heeft. Het heeft mij aan het denken gezet. Mijn lichaam was ziek. Ik kon het niet. Ook hierin geloof ik dat het universum voor alles een reden heeft. Het ziek zijn deze week, heeft mij de boodschap gegeven en geleerd hoe ik mijzelf wil weergeven online. Dat is puur zoals het echte leven is, zoals ik ben, zoals het dagelijks leven is.


Ik geloof in echt, de kracht van puur en oprecht. De kracht van liefde. De kracht van openheid. De schoonheid van de natuur in ieder mens.

De online wereld kan ik niet veranderen, ik kan er wel voor kiezen hoe ik deel uitmaak van de online wereld. Contents creëren vanuit het echte leven, vanuit de puurheid van het leven. Vanuit het luisteren naar mijn lichaam. Dat is precies wat ik doe.


Eenmaal terug naar binnen wordt ik overvallen door de stilte. Sami is met een grote lach uitgezwaaid. Mijn bubbel van zen, helemaal voor mijzelf. De depressie komt opnieuw als een klap in mijn gezicht. Ik had mijzelf voorgenomen mijn blog over alleenstaand ouderschap en ziek thuis te schrijven.


De zin om iets te doen, het is er niet.

Mijn oren zijn warm, ik voel mij opnieuw ziek. Ik maak thee en ga naar bed. Fuck dat wat ik moet doen. Het enige dat wat ik nu moet doen is voor mijn lichaam zorgen. Het leven voelen. Ik ben geneigd om te happen naar verdoving. Want oh: wat voelt de depressie op dit moment zwaar. Ik wens niet te hoeven bestaan met dit gevoel van de depressie, dit enorm zware gevoel niet meer te hoeven voelen. Ik weet dat verdoving mij tijdelijk helpt, niet op langer termijn. Verdoven is de makkelijke weg. Ik kruip opgerold huilend in bed. Laat mijn verdriet er zijn. Voel de snijdende pijn in mijn lichaam. Wanneer het tegen 5 uur in de middag is ga ik uit bed.


Mijn lichaam verdiend gezonde voeding. Ik ga een verse maaltijd koken met liefde en aandacht.

Startend met het wassen van de zoete aardappel, de depressie verlamt mij. Ik kies ervoor een mijn vriendin (Marlies) te bellen. Ik kan het niet, niet alleen deze pijn dragen. Verdoven wil ik niet. Ik kies voor praten. Marlies is mijn rots in de branding. Ze is van onschatbare waarde in mijn leven. Wij hebben een uur gebeld. Huilend opende ons gesprek, met een lach sloten wij af.


Marlies rade mij aan de serie: Bridgeton te kijken. Ik voelde de strijd in mij. Wat ga ik doen? Ik wil graag een blog schrijven, als ik nu gauw eet kan ik de blog schrijven en is deze einde avond helemaal af en online. Ik besefte dat ik volledig tegen mijn eigen lichaam inging, tegen de natuur in. Waarom moet ik persé nu een blog schrijven? Mijn lichaam voelt ziek. Ik heb rust nodig. Ik besloot het gevoel dat ik bijna een week geleden mijn laatste blog had geschreven naast mij neer te leggen. Mijn lichaam is ziek, ik kan enkel van haar vragen in rust te herstellen. Ik hoef even helemaal niks nu dan enkel rust nemen.


Mijn Instagram heb ik niet meer geopend. Het was tegen 7 uur in de avond. Mijn verse maaltijd ga ik verder bereiden. Zoete aardappel met linzen burger en salade. In stilte heb ik deze maaltijd gegeten. Met een deken kruip ik op de bank, laat alle sociaal media gelosten en besluit de serie Bridgeton te kijken. Vanaf minuut één geniet ik van het verhaal, de tijd waarin het afspeelt en de mensen. Na twee afleveringen ga ik naar bed. Ik ben moe.


Het is alweer enige tijd geleden dat ik wakker ben geworden zonder ‘mama……!’. Fitter word ik tegen 8 uur in de ochtend wakker. Ik besef dat ik helemaal niks hoef. Een zalig gevoel van rust omarmt mij. Ik bedenk mij wat ik graag wil doen vandaag. Waar krijg ik energie van? Schrijven en hardlopen. Ik voel mij fitter, nog steeds uitgeput. In mijn pyjama kruip ik uit bed, maak een kop thee en pap. Met een deken kruip ik opnieuw de bank op. De zonnestralen schijnen naar binnen. Ik heb helemaal nergens zin in. De dag ziet er stralend uit. Ik voel een druk die ik helemaal niet wil voelen en besluit deze naast mij neer te leggen. Ik wil niet meegaan in de wereld van altijd dingen moeten doen omdat het moet. Ik wil leven naar de puurheid van mijn lichaam. Ik vertrouw dat mijn lichaam geven waar het om vraagt, de basis is van mijn mooiste leven. Je kunt dingen niet forceren in het leven. De één na de andere aflevering heb ik gekeken. Tussendoor belde ik Marlies om te bedanken voor deze heerlijke kijktip!


Het was 11:30 uur in de ochtend. Één stuk fruit en 4 afleveringen van Bridgeton verder.


Mijn lichaam vulde zich met stromen van energie.

Ik voelde hoe de woorden in mijn gedachten schoten. Stond op en keek in de spiegel. Voelde mij fit en uitgerust. Ik wil mij aankleden, de zon voelen, de woorden uit mijn hoofd opschrijven. Ik kwam tot leven. De rust liet mij opnieuw leven. Ik heb geluisterd naar mijn lichaam. Mijn lichaam de tijd gegeven om te rusten, precies daar waar zij om vroeg. En nu? Ik kijk mijzelf in de spiegel aan, de boodschap voor in mijn blog straalt door mijn lichaam heen. Ik weet wat ik de wereld wil vertellen. Ik zet mijn muziek aan, niet veel later speelt het liedje ‘Diggy Dex - Mooi zoals je bent’ af. Het ontroerd mij hoe toepasselijk dit liedje bij mijn gevoel en boodschap van mijn blog is. Ik lach en straal. Met een washand was ik mijn lichaam, doe de ramen open, kleed mij aan. Pak mijn tas en ga naar buiten. Precies de plek waar ik deze blog schrijf.


Deze week was ik ziek. In het universum is niks voor niks. Alles draagt een boodschap met zich mee. Ik heb geleerd, gezien en ervaren wat er gebeurt wanneer ik mijn lichaam geef waar het om vraagt. Wat er gebeurd wanneer ik mij niet laat meeslepen door de wereld waarin wij van onszelf van alles moeten. Ik heb mijn lichaam mijn dag laten bepalen. Puur en zuiver heb ik deze dagen geleefd. Ik ben dankbaar deze boodschap met jullie te delen.


Wij zijn zo geneigd te leven zoals er van de buitenwereld van ons verwacht word. Ik merk dat ik hier zeer gevoelig voor ben. Het verward mij, brengt bij mijzelf vandaan. Deze week heb ik gekozen tegen de stroming in te gaan. Mijn lichaam met liefde te omarmen, haar de zorg te geven die zij nodig heeft, te vertrouwen dat ik vanuit hier mijn mooiste leven mag leven. Dit is precies wat er is gebeurd.


Ik koos voor puur de zorg voor mijn lichaam waar zij om vroeg. Door haar te geven waar zij om vroeg is deze blog ontstaan.


Een blog over moederschap en ziek zijn is wat ik jullie heb beloofd. Het is deze boodschap die ik met jullie wil delen. Het is mijn onderbewuste die deze woorden over het beeldscherm heeft laten vloeien, mij de mogelijkheid heeft gegeven dit aan jullie te vertellen. Het is mijn pure lichaam die rust genomen heeft, geluisterd heeft naar wat zij nodig had. Vanuit hier is deze blog ontstaan.


Luister naar de signalen die je lichaam geeft. Durf puur te leven, je lichaam te voelen. Vertrouw in het leven dat je mag omarmen als je voor jezelf zorgt.

Liefs Liza


P.s. natuurlijk volgt de blog over alleenstaand ouderschap en kindlief thuis hierop volgend!



Wil jij graag direct weten wanneer een nieuwe blog verschijnt?

Dankjewel!

FOLLOW ME ELSEWHERE

  • Instagram