Nieuwe inzichten


Depressie herstel | PTSS | jeugdtrauma | helen | slapeloosheid | geheugen


Dat ik nooit uitgeleerd ben is iets waar ik zeker van ben. Ik heb mijzelf altijd verteld dat ik mijn jeugdtrauma’s inmiddels verwerkt heb. Ik kwam erachter dat het niet zo is. Ik heb mijn trauma’s nooit bewust geblokkeerd. Het was mijn manier van ‘overleven’, omgaan met het lijden. Ik ben zelf degene die altijd zegt dat ik dankbaar ben voor iedere weg die ik heb mogen bewandelen, het heeft mij gemaakt tot wie ik nu ben. Ik besefte nu pas dat ik eigenlijk mijzelf bagatelliseerde om dankbaar te zijn en niet erkende dat mijn trauma’s er ook mogen zijn zonder ze te moeten omzetten, maar enkel ze er te laten zijn. Ik kan dankbaar zijn voor lessen én accepteren dat de trauma’s er zijn geweest. Ik besef eigenlijk dat ik ze nooit accepteerde, hoe ik ook zei van wel en hoe ik ook zei dat ik ze verwerkt heb. Nee. Diep van binnen deed ik dat niet. Diep van binnen heb ik ze gewist. Ik heb mijzelf gewist om te overleven. En nu ik dieper thuiskom in mijzelf besef ik ook dat enkel ikzelf mijzelf kan accepteren en bevrijden. Hoe graag ik het mijzelf ook wijsmaakte dat ik mijn jeugdtrauma’s wel verwerkt heb, dat het heus wel mee valt wat ik heb doorstaan (ontkenning), klaar ben om door te gaan… Het is een grote grap, een leugen naar mijzelf. Het is wat ik graag wil maar niet wat de werkelijkheid is.

Ik dacht dat ik er vrede mee had, met mijn geheugenverlies. Ik vertrouwde erop dat herstel van chronisch slaapgebrek mijn geheugen goed zou doen. Ja dat doet het deels. Als het lukt nachten iets meer te slapen en met alle veranderingen in zelfzorg de afgelopen maanden is het gelukt om informatieverwerking deels te herstellen en kan ik lezen.

“Mijn jeugd, mijn herinneringen, mijn leven, ik ben het kwijt. Het blijven zwarte gaten. Ik kan niet langer liegen tegen mijzelf door te zeggen dat dit enkel van slaapgebrek komt.”

Ik wil het zo graag. Door met mijn leven. Niet langer gevangen in het verleden. Ik besef dat ik enkel echt door kan, vrij kan zijn als ik mijn zwarte gaten gehoor geef. Mijn geheugenverlies, enkel uit slaapgebrek. Heel eerlijk. Wie hou ik voor de gek? Diep van binnen weet ik dat niet enkel mijn slaapgebrek mij zwarte gaten geeft maar dat het mede mijn zelfbescherming is, mijn overlevingskansen, mijn overlevingsmechanisme. Wil ik echt vrij zijn, dan is tijd om een laag dieper te gaan. De taal van mijn geheugenverlies te verstaan. De zwarte gaten te zien, doorvoelen en mijn trauma's onder ogen komen.

In de nacht probeer ik mijn geheugen en in de kern mijzelf terug te vinden door overmatig denken. Mijn brein is over alert, hyperactief. Maar eigenlijk is het enkel opzoek naar haarzelf. In momenten van rust. De nacht. Eigenlijk is het niet meer dan natuurlijk. Het is een natuurlijke reactie. Ik keer in stilte en mijn mechanisme zoekt een manier om weer in verbinding te komen met mijzelf nadat ik mijzelf volledig geblokkeerd heb. Mijn slapeloosheid zie ik nu als een manier van mijn lichaam en geest om te vertellen dat mijn verdriet aandacht nodig heeft. Het is de enige manier waarop het mij kan vertellen mijn jeugdtrauma’s te zien omdat ik een kampioen ben geworden in het bewust en onbewust wissen ervan.

“Als ik mijn geheugenverlies accepteer zeg ik eigenlijk nee tegen mijzelf. Helen kan enkel in volledige acceptatie van mijzelf. Het is tijd om de heldere taal van mijn geheugenverlies te verstaan. Mijn geheugenverlies, het is een spiegel van dat geen wat gehoord wil worden.”

Het voelt ergens dat wanneer ik in bed lig er onrust door mijn lijf jaagt. Onrust van onverwerkte trauma's in mijn onderbewuste. Ik denk dat de verbinding van mijn geheugenverlies en slapeloosheid heel dichtbij elkaar staan en beiden een uiting zijn van mijn lichaam en geest om gehoord te worden. Om mijn trauma’s te verwerken. Ik denk dat dit letterlijk de laatste wanhoop van mijn lichaam is om mij tot het besef te brengen dat ik mijn verleden niet onverwerkt kan laten. Ik dacht dat ik het verwekt had, maar besef dat ik het enkel uitgewist, geblokkeerd heb. Dit is geen verwerken.

Als ik echt eerlijk ben, denk ik dat het mijn jeugdtrauma’s zijn die mij slapeloos maken en geheugenverlies bezorgen. Niet eens direct de jeugdtrauma’s zelf maar de manier waarop ik ermee omga. Het wegstoppen ervan. Diep van binnen doe ik het mijzelf dus onbewust aan. Ik kies ervoor niet langer mijzelf dit aan te doen. Ik ga mij bevrijden. Jaren zocht ik naar wegen om te leren slapen en elke nacht blijf ik klaarwakker. De over alertheid. Wil ik echt weer vrij zijn, slapen en mijn authentiek zelf zijn dan is het mijn taak mijn jeugdtrauma's te aanvaarden. Ik vertrouw erop en voel dat niet leren slapen mij gaat laten slapen maar mijn jeugdtrauma's die ik geblokkeerd heb mag gaan accepteren, verwerken en hierop volgend van nature mijn slaap terug kan vinden. Ik hou mijzelf elke nacht gevangen in slapeloosheid door onverwerkte jeugdtrauma’s en de manier hoe ik hier vanuit mijn bewuste en onderbewuste op reageer. Het is tijd om mijn verantwoordelijkheid te nemen voor de trauma's en mijn leven. Ik kies ervoor niet langer een gevangenen van het verleden te blijven.

“Ik besef nu dat het helen van mijn depressie, slechts het topje van de ijsberg is.”

Het helen van mijn depressie is het topje van de ijsberg. Het maakt dat ik terug in mijzelf geloof. Met dit vertrouwen kan ik onder ogen komen wat echt gezien, gehoord en gevoeld wil worden. De diepere lagen. Mijn jeugddrama’s niet langer bagatelliseren, uitwissen of accepteren dat ik ze ‘vergeten’ ben. Enkel ikzelf heb de sleutel om mijzelf te bevrijden.

Haha, ik had het goed mis als ik dacht dat ik er was. Niet dat ik dit echt dacht, maar ergens voel ik mij al heel vrij. Ik voel dat ik pas aan het begin sta van thuis zijn in mijzelf.

“Dit thuiskomen, is slechts staan in de deuropening en mijn jas aan de kapstok hangen. Er zijn nog veel gesloten deuren die hun aandacht verdienen om in de ruimte hierachter het licht aan te doen.”

Het helen van mijn depressie is de stap van mijn deuropening naar binnen, de hal in. Het heeft mij mijn jas op laten hangen. Mijzelf in huis verwelkomen. Het nodigt mij uit om mijn trauma’s te verwerken, te rouwen, te leren voelen ‘echt’ voelen.

Door aandacht te schenken aan mijn geheugenverlies voelde het alsof ik zou blijven hangen in mijn verleden en dat terwijl ik zo graag vooruit wil. Ik had het mis. Ik besef nu dat mijn geheugenverlies taal is van mijn jeugdtrauma’s. Helen met negeren van jeugdtrauma’s is naïef en niet mogelijk. Ik kan mijn geheugenverlies niet langer negeren.

Zolang ik mijzelf niet kan voelen achter de gesloten deuren zal ik altijd een gevangen blijven van mijn verleden. Het is tijd om mijzelf nog dieper te bevrijden en het leven echt vrij te leven en vieren. Ik heb de keuze mijzelf echt te bevrijden en dat is wat ik ga doen.

“Om mijn authentieke zelf echt te kunnen zijn en verder thuis te komen in mijzelf dan enkel in de hal rest mij één ding en dat is mijn trauma's erkennen in plaats van ontkennen."

Aangezien ik mentaal mijzelf zo beschermd heb tegen mijn trauma's door ze als 'niets' of ‘valt wel mee’ te benoemen ontken ik ze. Ik ontken wat er met me is gebeurd zonder dat ik mijzelf hier echt bewust van was. Vandaag heb ik de keuze om dit te stoppen en te doorbreken. Met mijn vermogen tot groei van het afgelopen jaar door ontwikkeling van zelfliefde, zelfvertrouwen en zelfzorg heb ik nu het vermogen deze signalen en handelingen van mijzelf waar te nemen en is het mijn verantwoordelijkheid om mij vrij te maken van mijn trauma's.

Ik ben en wil geen slachtoffer zijn. Punt. Dat is hoe ik er altijd over dacht. Hoe ik mijzelf toesprak. Maar op deze manier ontkende ik ook de aard van mijn trauma's zie ik nu. Ik mag slachtoffer zijn en hierna helen. Als ik mijzelf nooit toelaat slachtoffer te mogen zijn is helen onmogelijk. Ik mag het meisje zien en haar aankijken. Haar vertellen dat ze inderdaad slachtoffer is van jeugdtrauma’s en hierna aan de hand meenemen om haar te bevrijden en de lessen te omarmen.

Mijn leven ik weet er zo weinig echt van. Diep van binnen, heel diep ja, daar zit alles. Maar ik kom er op dit moment nog niet echt bij. In stilte keren, mediteren en mijzelf omarmen. Ik vertrouw in de vrouw in mij die het meisje bij de hand neemt naar haar bevrijding.

Liefs,

Liza

Wil jij graag direct weten wanneer een nieuwe blog verschijnt?

Dankjewel!

FOLLOW ME ELSEWHERE

  • Instagram