Helen


Helen | natuur | retreat | verhuizing | insomnia | vrij van medicatie | slapen | verbinding met jezelf | van dood naar leven | Langdurige chronische stress | geheugen | concentratie | hyperfocus | informatieverwerking | herstel | hersenen | therapie | leren echt ontspannen | depressie | ervaring | adhd | antidepressiva |  medicatie | puur leven | zelfzorg | Instagram @lizaelvira.nl


Van binnen is er iets veranderd. Mijn lichaam heeft zich gevuld met liefde en leven. Een gevoel, onbeschrijfelijk. Er is nog een lange weg te gaan, maar waar leegte was is plaats gemaakt voor leven en (zelf)liefde. Een gevoel dat kracht, vertrouwen en energie met haar meedraagt. Hoe heeft deze verandering plaats gevonden?


Een paar weken terug merkte ik hoe slecht het weer ging met slapen. Het gaat even goed, een enkele nacht maak ik voldoende uren, lijkt mijn slaapkwaliteit iets hoger en voel ik mij minimaal fitter. Ik hield mij vast aan deze dagen, waar op zich niks mis mee is en zeker ook mijn kracht. Er begon iets aan mij te knagen. Dit klopt niet. Heel zwart wit, mijn slaapgebrek kost mijn maatschappelijke leven. Insomnia heeft enorm veel invloed op mijn dagelijks leven. Ik besef mij maar al te goed, leegte gaat zich niet vullen als er niks verandert. De kwaliteit van mijn leven kan enkel ik zelf veranderen.


Het gaat er hierin niet om dat ik de leegte wil vullen omdat ik dan wel kan werken. Het gaat mij er hierin om dat ik de waarde en kwaliteit van mijn leven verbeter. Zoals iedereen die mij kent en inmiddels weet, heb ik mijn oude carrière noodgedwongen losgelaten. Iets waar ik achteraf heel blij mee ben en volledig vrede mee heb. Voor nu gebruik ik mijn minimale energie voor enkel dat geen waar ik mij gelukkig in voel. Schrijven, creëren, mensen inspireren, hardlopen en genieten van het leven.


Mijn slaap, een sluipend monster in mijn levensloop. In meditatie ben ik over mijn slaap gaan nadenken. Kan ik hier mijn mooiste leven op bouwen? En hierop volgend…Hoe ziet mijn mooiste leven eruit? Welke richting en invulling wil ik aan mijn leven geven, wat maakt voor mij een waardevol leven?


Zo ben ik aan de slag gegaan. Aan de slag met deze vragen. In het Be Authentically You Retreat keek ik de leegte heel diep in mijn ogen aan. De dood in mij. Wie ben ik? Wie wil ik zijn? Geloof mij, dit was zo confronterend, het maakte enorm veel in mij los. Het was nodig, nodig om de leegte te gaan helen. Ik koos ervoor de leegte in mij te gaan vullen. Ik nam afscheid van de dood in mij. Deze heb ik met een ritueel verbrand. Weg ermee.

In mediatie deden de vragen; wie ben jij werkelijk? Hoe ziet jouw mooiste leven eruit? Altijd extreem pijn. Het voelde als snijdende messen in mij. De leegte omarmde mij en ik was niet in staat ingeving tot deze vragen te geven. De healing van binnen was nog zo klein, dat bij deze vragen het verdriet en de pijn van mijn levensloop alles overheersend terugkwamen. Het voelde gesloten van binnen. Alsof mijn lichaam en ziel hiermee uit haarzelf aan heeft gegeven:

"Liza je mag helen, je hoeft nu nog even niks. Je mag huilen, je mag stilstaan en je mag het er laten zijn. Je bent genoeg zoals je bent. "

Dagen ben ik aan de slag geweest met de ongerouwde rouw oefening (lees hier). Dit heeft ruimte gecreëerd in mijn leegte. Het was tijd. De healing heeft ruimte gemaakt voor leven in mij. En zo vulde zich mijn lichaam en geest met leven en liefde. Ik maak contact met mijn ziel en voel, er is leven in mij. Een waardevol leven dat ik mag leven.


Mijn lichaam en geest hebben mij geleerd dat je het helingsproces niet in tijd vooraf kunt voorspellen. Je lichaam en geest helen van nature met liefdevolle zelfzorg. Geef het de tijd. Gun jezelf die tijd. Het proces is niet vast te leggen in 2 weken, 6 maanden of 2 jaar. Het neemt de tijd die het nodig heeft, precies de tijd die jij het mag geven. Durf het los te laten; een vergelijking, mening of gevoel van iedere om je heen. Keer in jezelf, wees moedig en durf jezelf te geven wat jij nodig hebt.


Mijn lichaam en geest zijn 27 jaar beschadigd, de laatste jaren was ik enkel nu moet ik mij echt beter voelen. Dat hoort zo. Ik heb die therapie gehad, dit ondergaan en rust genomen. Ik werd niet beter. En ja…Dat is enorm frustrerend geweest. Terugkijkend bevond ik mijzelf na een traumatische jeugd, wederom opnieuw in een geestelijk zeer ongezonde situatie van een narcistisch web. Hierin beter worden zou ik nooit. Hier uitstappen was de zwaarste en beste keuzen ooit, terug naar mijzelf. Voor ieder die hierin zit, het is stappen in hel maar elke stap worth it! Echt, jij kunt dit! Be brave and make yourself free.


Dit is voor mij een waardevolle les over: vertrouwen.


Het willen weten, en dan vooral vooraf dingen willen weten. Het staat ons vaak in de weg, meer dan wij ons lief zijn. Vooraf weten hoelang je lichaam nodig heeft om te helen? Nee, er is niemand die je dat kan vertellen. En waarom zouden wij dit eigenlijk willen weten? Zodat je na een ‘korte’ pauze je leven weer kunt oppakken zoals het was?


De kracht van stilstaan en helen zit niet in het verlangen naar terug keren naar je ‘oude leven’.

Het stilstaan is omdat er iets in je oude leven je zo uitput heeft dat je dit nodig hebt, wil je daar echt naar terug? Naast stilstaan en helen is het nodig diep van binnen de zorg te geven die jij echt nodig hebt. Puur leven vanuit jou natuurlijke behoeften en innerlijke kracht. Voor mij is dit een proces van nu bijna twee jaar, en ja die tijd zit ik ook zonder werk. Waar een wil is een weg. Het is altijd mogelijk om een situatie te creëren waarin je minder nodig hebt en jezelf vrij maakt om te helen. Wij wonen in een zeer welvarend land waarin veel mogelijk is met de juiste mindset. Durf om hulp te vragen, die is er!


In mijn jaren van helen is mijn leven een wervelwind van leegte en dood geweest. Terugkijkend wilde ik mijzelf te snel helen. Waarom? Omdat ik dacht dat het zou moeten? Zodat ik weer zo snel mogelijk moest kunnen werken? Ik wilde vooraf het liefste weten dat het allemaal ‘geheeld’ zou zijn na de x aantal afspraken met de psycholoog. Ik kan nu niet anders dan erom lachen als ik dit schrijf. Zo werkt het natuurlijk niet.


Mijn conditionering had een gedachten en handelen in mij veroorzaakt wat niet terecht was en mij zeer zeker niet hielp met genezen. Ik ben deze onder ogen gaan zien doormiddel van het boek Master your mind van Michael Pilarczyk. Ik ben gaan lezen over conditionering van de mind, begrijpen en mijn conditionering herschrijven.


Na alle therapie, behandelplannen en trajecten voelt het alsof ik mijn heling een paar weken geleden met een nieuwe begin van binnen in mijzelf ben gestart. Het voelt alsof ik voor het eerst geaccepteerd had dat ik genoeg ben zoals ik ben, er mag zijn. De leegte, pijn en verdriet niet langer meer verdoofd heb met alle mogelijk manieren die er bestaan, van Anorexia tot drugsgebruik. Heel veel tranen, mens hier leek geen eind aan te komen maar dat deed het wel. Juist doordat ik zo lang en zoveel heb toegelaten.


Mijn lichaam en geest kregen eindelijk de mogelijkheid het ‘te voelen’.

Ik kan mijzelf aankijken. Daar waar ik voorheen overvallen werd door leegte, is dit gaande weg het proces veranderd. De leegte blijf ik aankijken, maar de messen werden minder. De pijn nam af, het verdriet nam af tot het moment dat ik de pure leegte zonder de pijn en het verdriet kon aankijken. Ik kijk leegte aan waar een deur van leven en liefde open is gegaan. Vanuit hier is het up to me again. Alleen ik kan deze leegte vullen. Het is tijd om mijn mooiste leven te gaan leven, de deur is geopend.

Mijn healing, waar ik diep van binnen altijd vertrouwen in had want, opgeven zou ik nooit. I did it. Mijn weg van helen ben ik ingegaan. Ik ben terug gekeerd naar de basis behoeften, net zo lang tot mijn lichaam zelf het signaal gaf weer te kunnen leven.


In dit hele proces heb ik mijzelf zo vaak verteld: stopt het dan nooit? Dit verdriet , de pijn , de leegte, ik wil het niet meer. Ik kan het niet meer. Het is ondragelijk. Dankbaar ben ik met iedere vezel van daadkracht en doorzettingsvermogen in mij. I made it. Gaandeweg leek het soms alsof ik verder achteruitging en mijn toekomst perspectief was er niet meer. Door mij hieraan over te geven, het te accepteren, enkel op de basis te richten en geen verwachtingen te hebben over wanneer ik genezen zou moeten zijn is er een weg ontstaan van leven in mij.


Acceptatie heeft voor mij het helen gestart. Dit is wie ik ben. Ik heb geen medicatie nodig om mij te vormen. Ik ben wie ik ben, van deze persoon mag ik vol liefde houden. Houden van mijzelf. Ik accepteer ook dat mijn slaapritme nou eenmaal heel anders is en ik hierin zelf een leven kan creëren wat hier beter bij past dan altijd te proberen naar de ‘maatstaven van de maatschappij te leven’.

Zo schrijf ik deze blogs bijvoorbeeld in de zeer vroege ochtend. Lukt het mij om 23:00 uur te slapen, dan ben ik om 3 a 4 uur wakker in de nacht. Voorheen vocht ik hier tegen, lag nog uren te draaien in mijn bed want: "ik moet slapen!" Anders zou ik niet genoeg rust hebben. Soms viel ik uiteindelijk in een zeer korte slaap en werd uitgeput wakker. Als ik om 3 a 4 uur wakker word ben ik klaar voor een nieuwe dag, bruis van ideeën en ingevingen om te schrijven en voel mij fit. Ik ben dit gaan omarmen. Dit ben ik.


In de nacht, in de vroege uren werkt mijn brein zoals dat van iemand anders in de loop van de ochtend en middag werkt. Daar waar ik jaren vocht om dit te veranderen, heb ik dit vechten veranderd in acceptatie. Ik maak gebruik van de momenten dat ik mijn kracht en inspiratie voel.


Wordt mijn kind na een heerlijke schrijfochtend wakker, zijn de kaarsen aan, starten wij de dag in rust met meditatie en gaat hij naar school. Een halve dag zit er voor mij dan al op en als ik iets wat moe ben, kan ik gaan rusten. Dan hoef ik even niks. Ik ga niet meer proberen mijn lichaam en geest aan te passen aan de maatschappij. Ik creëer het leven dat past bij mijn lichaam en geest. Zet de kwaliteiten van mijzelf in wanneer deze het beste tot uiting komen. Deze acceptatie heeft mij zeer veel innerlijke rust gegeven.


Creëer het leven dat bij jou lichaam en geest past, niks is onmogelijk.

Ik zie mijzelf niet meer als meisje met depressie en adhd. Ik zie mijzelf als eenvoud, minimalisme en accepteer de schoonheid van wie ik ben. Diep van binnen. Luisteren naar mijn lichaam en ja ik ben nou eenmaal veel in de weer en soms daarop volgend uitgeput. Mijn hoofd staat altijd aan en dat is heel simpel: dit is wie ik ben. Het brengt mij ook veel. Mijn creativiteit en oplossend vermogen zijn zeer ontwikkelt. Niks kent een blijvend probleem, alles kent een oplossing.


Als je in jezelf gelooft kun je alles bereiken. Het zit in je hart, je manier van denken en het vertrouwen in jezelf.

Jij hebt dezelfde handen als ik en ik dezelfde als jij. Het zit in de conditionering van je gedachten. Ga nadenken over wat jij belangrijk vindt en vanuit waar jij wilt leven. Het geeft een vrij gevoel van binnen. Laat los wat anderen ervan vinden, doet dat er toe? Nee absoluut niet. Creëer het waardevolle leven waar jij achter staat en maak je vrij van geconditioneerde gedachten op meningen van iemand anders. Jij hebt het niet nodig. Jij bent genoeg. Wat je in de weg staat, zijn de meningen die anderen op je in gepraat hebben, of wat je zelf denkt wat gewenst zou zijn omdat nu eenmaal zo hoort. Let it go, laat het los. Leef jouw mooiste leven.

Liefs,


Liza




Helen | natuur | retreat | verhuizing | insomnia | vrij van medicatie | slapen | verbinding met jezelf | van dood naar leven | Langdurige chronische stress | geheugen | concentratie | hyperfocus | informatieverwerking | herstel | hersenen | therapie | leren echt ontspannen | depressie | ervaring | adhd | antidepressiva |  medicatie | puur leven | zelfzorg | Instagram @lizaelvira.nl


Wil jij graag direct weten wanneer een nieuwe blog verschijnt?

Dankjewel!

FOLLOW ME ELSEWHERE

  • Instagram