Arbeidsdeskundig afgekeurd, het zaadje van mijn nieuw begin.


Mentale gezondheid | UWV | Arbeidsdeskundig afgekeurd | keuring |  betekenisvol leven | Puur leven | Natuurlijke behoeften lichaam en geest | Verbinding | Balans | Innerlijke rust | liefde | Vertrouwen


Eind vorige week ben ik in mijn offline-zen bubbel gedoken. Moe ben ik mijn bubbel in gegaan. Een aantal weken terug ben ik gekeurd door de arbeidsdeskundige. De beoordeling zou ik ontvangen na ongeveer 2 a 3 weken. Woensdag 26 mei werd ik gebeld door de arts met de volgende boodschap: ’u bent volledig 100% arbeidsdeskundig afgekeurd’.


Daar waar ik verwachtte dat dit als een opluchting zou voelen, voelde het als een klap in mijn gezicht. Ik ben volledig 100% arbeidsdeskundig afgekeurd op 28 jarige leeftijd.


Een gevecht van binnen begon zich af te spelen. Een strijd tussen opluchting en verdriet. Tussen liefdevol zorgen voor mijzelf en tussen de strenge stem waarmee ik mijzelf kan toespreken. Tussen waar ik behoefte aan heb, nodig heb (rust) en wat ik van mijzelf zou moeten (werken).


Het voelde als falen. Jarenlang knok ik elke dag voor mijn gezondheid. De depressie overwinnen, mijn slaapstoornis insomnia, de nasleep van ruim 20 jaar langdurige chronische stress en het chronisch vermoeidheidssyndroom. Even voelde het vanuit de strenge stem waarmee ik mijzelf kan toespreken, als mislukt. Ik heb het niet gehaald, het is mij niet gelukt, ik ben afgekeurd. Boos op mijn lichaam, boos op mijzelf, boos op de vermoeidheid in mijn lichaam. Ik werd overvallen door verdriet en vermoeidheid. Overvallen door verzet tegen de vermoeidheid en de teleurstelling in mijzelf.

De liefhebbende ouder in mij, die met liefdevolle zelfzorg naar binnen kijkt was opgelucht. Ze gaf een zucht van opluchting en zei: eindelijk je mag rusten, het is oké, je mag helen en opnieuw beginnen vanuit wie jij werkelijk bent. Je hoeft echt even helemaal niks dan enkel voor jezelf en je zoon zorgen. Je identiteit te ontwikkelen en een flow van leven creëren met de chronische vermoeidheid waaruit jij een betekenisvol bestaan kan leven. Je mag echt vanaf nu als dagtaak omarmen: zelfzorg, eten, bewegen en ontwikkelen. Je mag je geheugen opnieuw trainen, een boek lezen zonder stress, je eigen boek schrijven en je creatieve vermogen weer ontwikkelen daar waar je het als kind verloren bent. Ze omarmde mij en sprak mij met een liefdevolle stem toe. Je doet het zo goed, zoveel jaren beschadiging mag helen zonder een arbeidsplicht, je mag rusten, bloeien, groeien en ontpoppen tot wie je werkelijk bent. Je mag thuiskomen in jezelf. Je mag trots zijn op alle stappen die je binnen je gezondheid hebt gemaakt, je hebt zo hard geknokt en het is meer dan terecht dat je nu de rust gaat krijgen waar je zo naar verlangt. De rust om je mooiste leven te bouwen.


Na rust kan ik zeggen: ‘De afkeuring voelt als een nieuw begin’. Daar waar vele onder ons hun identiteit ontwikkelen rondom de middelbareschooltijd, voelt het voor mij alsof ik al deze jaren gemist heb. Als jong schoolkind, puber en jong volwassenen heb ik elke keuze gemaakt vanuit overlevingsstand, een achtbaan die geen eind kende vol traumatische gebeurtenissen. Ik heb in een jarenlange overlevings roes geleefd tot eind 2020 en nooit mijzelf de vragen gesteld: ‘Wie ben ik echt? Wat wil ik diep vanbinnen?’ Ik ben in de loop der jaren zo intens ver bij mijn identiteit vandaan geraakt, ik denk zelfs dat ik kan zeggen, deze heb ik niet ontwikkeld en hieruit volgend een jarenlange leegte is geweest in mij. En nu…It’s time. Tijd om mijzelf te zijn, te ontdekken en mijn identiteit te creëren, voelen en omarmen. Iets waar ik begin dit jaar mee gestart ben en elke dag nieuwe delen van mijzelf ontdek, thuis kom in mijzelf.


Ik merk dat ik de afgelopen weken veel in de flow ben waar ik mijzelf een stuk fitter wens dan dat ik daadwerkelijk ben. Met regelmaat word ik door mijn lijf en geest met vermoeidheid terug geroepen. Vanuit de afkeuring heb ik besloten mijn kijk te veranderen. Mijzelf vergelijken met een ander om mij heen, doe ik niet.


“Met levenslust en dankbaarheid ben ik de gebalanceerde en meest energiek volle versie van mijzelf!”

Dit is wie ik ben. Ik streef niet langer naar even fit zijn als mensen om mij heen. Vanuit hier is het aan mij om te leren accepteren, ik ben ziek en dit is met de keuring bevestigd op verschillend gronden. Dit voelde als een enorme klap omdat ik dit zelf nooit zo hard heb durven uitspreken of schrijven. Ik heb mijzelf nooit als langdrug ziek willen zien. Mijn energieniveau is zeer gecompliceerd. Elke winst die ik maak voor in de toekomst ben ik intens dankbaar voor, maar mijn mooiste leven ga ik creëren vanuit wie ik nu ben. Dankbaar ben ik voor de energie in mij.


Niet langer laat ik de strenge stem in mij, mijzelf boos toespreken wanneer ik om half 1 in de middag in bed moet liggen omdat ik zo moe ben of pijn voel in mijn spieren. Ik mag na alle jaren het eeuwige gevecht tegen de vermoeidheid en zoektocht naar het ontstaan hiervan loslaten, neerleggen en achter mij laten. Het is tijd om mijn gezondheid te accepteren. Mijn focus is gedurende dit proces het laatste half jaar steeds meer verplaats naar het loslaten van etiketten en omarmen wat wel mogelijk is. Dit geeft enorm veel positieve energie.


Diep van binnen voel ik dat het grootste verdriet van mijn afkeuring ligt in het leren accepteren van de chronische vermoeidheid. Ik merk dat ik onbewust erg in het verzet hierin leef en streef naar ‘beter’ worden. De keuring en het gesprek met de arts waren dan ook een verheldering voor mij.


De keuring, het geeft rust. Ik hoef niet langer te vechten naar iets wat mijn lichaam mij op dit moment en misschien zelfs nooit kan geven.


Weetje wat, met deze rust heb ik er alle vertrouwen in dat het leven gaat bloeien tot een prachtig bloemenveld.

Mijn leven mag ik bouwen vanuit de energie die mijn lichaam mij nu kan geven en vanuit daar ga ik vol vertrouwen de toekomst met een lach tegemoet. Misschien mag ik mijzelf met veel meer energie door het leven dansen in de toekomst, dan is dat een prachtig cadeau.


Voor nu…dit is wat het is. Natuurlijk is er altijd die overlevingstijger in mij die streeft naar herstel. De strenge stem in mijzelf die mij verteld dat ik beter moet worden en dan pas goed genoeg ben, accepteer ik niet langer. Ik accepteer mijzelf en aanschouw mijzelf als volwaardig mens. Volste vertrouwen heb ik in mijn leefstijl puur leven. Als jong mens wens ik mijzelf niks liever dan werkend in een vakgebied gecreëerd vanuit mijn dromen en innerlijke zelf. Ik kan nu niet werken, dat mag ik accepteren. De overlevingstijger in mij gaat er alles aan doen om vanuit acceptatie en het daarbij passend duurzaam herstel voor mijzelf in de toekomst een job te creëren dat bij mijn lichaam, geest en energie past. Dit alles waar mogelijk binnen mijn gezondheid. Het stuk job creëren mag voor nu meer naar de achtergrond. Mijn focus is het laatste half jaar verplaats naar mijn identiteit creëren, dromen creëren, passies volgen en energieniveau in balans brengen. Deze focus hou ik vast en ga ik in flowen. Thuiskomen in mijzelf.


Lieve lezer, lieve jij vergelijk jezelf nooit met een ander. Wie gelukkig wilt zijn moet ernaar streven de gezondste versie van zichzelf te zijn, inclusief ziekte en andere gebreken.

“Ik geloof in de kracht van omdenken. Deze keuring geeft mij de mogelijkheid mijn leven van onderaf aan te laten groeien, het is een zaadje van mijn nieuw begin.”

Lief Liza


Wil jij graag direct weten wanneer een nieuwe blog verschijnt?

Dankjewel!

FOLLOW ME ELSEWHERE

  • Instagram
  • Black Pinterest Icon