21,5 km overdenkingen

Afgelopen zaterdag rende ik 21,5 km door de weilanden van Noord-Holland. Ik voelde mij fit, energiek en had zin om te rennen. In deze blog lees je mijn overdenkingen over de kracht van hardlopen tijdens de duurloop van dit afgelopen weekend.

De laatste weken leef ik per dag. Als ik al iets plan, doe ik dat zelden verder dan volgende week. Mens, wat geeft dat een vrijheid. Ik word wakker en vraag mijzelf: “Waar heb ik zin in, wat heb ik nodig?” Deze vragen stel ik niet alleen aan mijzelf. Deze vragen stel ik ook aan Sami. Wij hadden zin om de hort op te gaan, spelen bij opie en omie. Bij voorbaat verontschuldig ik mij vast voor de herhaling die mogelijk voorkomt in deze blog, ik schrijf zoals de stroom van gedachten zijn geweest tijdens deze duurloop, dat is wat het is.

Het was deze duurloop die mij verschillende overdenkingen gaf. Het liet mij inzien wat het belang van spelen in het leven is. Het liet mij voelen waardoor ik mijn zelfvertrouwen zo heb kunnen laten groeien tot de zelfverzekerde vrouw en moeder wie ik nu ben.

Het was letterlijk 21,5 KM spelen. Ik rende simpel omdat ik het kan. Los van het feit dat het goed voor mijn gezondheid is om te bewegen, het rust in mijn hoofd geeft, bijdraagt aan mijn zelfvertrouwen of mij echt even tijd voor mijzelf brengt. Zelfs als het al deze dingen niet zou doen, zou ik rennen. Gewoon omdat het kan. Ineens begreep ik de overdenkingen van Mark Rowlands over hardlopen. Hardlopen heeft een intrinsieke waarde.

“De waarde van hardlopen ligt in haarzelf.”

Het is niet het doel buiten het hardlopen dat maakt dat ik hardloop. Het is niet hetgeen wat hardlopen creëert dat ik hardloop. Dat is misschien hoe het ooit begon. Maar gedurende de jaren heeft het consequent rennen haar vruchten afgeworpen. Rennen is voor mij spelen. Ik speel omdat het mij laat leven.

De eerste kilometers rende ik als vanzelf. Ik liep rustig, warmde mijn lichaam op en voelde een moment van trots door mij heen gaan. Ik was dankbaar voor het feit dat ik in staat ben deze afstand te rennen en wist zeker dat ik het zou uitlopen. Ik had die avond ervoor besloten dat ik 21,5 km wilde rennen dit weekend en deze ochtend bedacht hoe ik dat zou doen met de zorg voor Sami. Ik rende niet omdat er een wedstrijd was. Ik rende gewoon simpel uit plezier. De zon scheen, ik kwam langs weilanden en liep over een lange dijk. Het landschap zag er prachtig uit. De ene keer stonden er koeien, gevolgd door schapen of paarden. Ik voelde de bries door mijn haren en genoot.

Ik was een kilometer of 4 onderweg en ik voelde mijn blaas drukken. Nog twee uur rennen met een volle blaas? Nee. Ik voerde een dialoog met mijzelf of ik wel of niet onderweg ging plassen. Ga ik vragen of ik ergens kan plassen of ga ik langs de weg? De woorden: Je bent pas echt vrij als het je niet uitmaakt wat een andere van je denkt klonken in mijn hoofd. En inderdaad. Wat kan mij het schelen als iemand mij ziet plassen langs de weg?! Niet veel later koos ik een plek en maakte ik mijzelf vrij van mijn volle blaas. Wat een opluchting. Ik rende de hoek om en vervolgende mijn weg.

Spelen dus ging er door mijn hoofd. Het is spelen wat een mens gelukkig maakt. Als ik kijk naar mijn zoon en hoe kinderen in het leven staan zijn ze intens gelukkig. Ze spelen.


Kinderen doen de dingen omdat ze daar zin in hebben. Het is niet zo dat ze per direct iets doen omdat het ze resultaat oplevert. Soms levert het resultaat maar dat is niet het doel an sich waarom een kind iets kiest om te doen.”

Ik vind het interessant om van mijn eigen kind de kracht van het leven opnieuw te mogen leren en zien. Wij volwassenen zijn gedurende ons leven een groot deel van ons vermogen tot spel verloren en alles ‘moet’ nuttig zijn wat wij doen. In spel gaat het er niet om dat het nuttig is wat je doet. En hier sla ik voor mijzelf gevoelsmatig de spijker op z’n kop.

Mijn hele leven werd gevormd vanuit het feit dat het nut zou moeten hebben wat ik deed. Hieronder zat een laag van onzekerheid over mijzelf. Ik had het gevoel dat ik niet heel was zoals ik ben, niet goed zoals ik ben en dat ik mijzelf eerst zou moeten bewijzen. Mens wat ben ik blij dat ik nu eindelijk helder kan voelen en zien dat dit absoluut niet zo is en dat ieder mens heel geboren wordt en je gedurende het leven jezelf niet hoeft te bewijzen om goed genoeg te zijn.

Consequent hardlopen is voor mij de puurste vorm van spel. Toen ik begon met hardlopen was dit in de eerste instantie vanuit mijn ADHD en om mij fitter te voelen. Ik weet dat voeding, rust en bewegen een cirkel vormen en vanuit hier besloot ik hardlopen consequenter een plaats te geven in mijn leven. In mijn jeugd liep ik met regelmaat hard, soms meer, soms minder maar het is deze vorm van bewegen geweest die mij altijd heeft aangetrokken.


“Hardlopen is het voor mij de sport die het beste te combineren is met volledig alleenstaand ouderschap.”

Ik gooide het roer om en besloot mijn depressie te overwinnen. Voor mij voelde het in de eerste instantie ongemakkelijk. Ik moest wel iets doen wat nut zou hebben zoals onderzoeken wat voor werk ik kan gaan doen. Want ik kan toch niet zo lang thuiszitten?! En nutteloos zijn?! Dit was mijn eerste belemmerende gedachte die een lange tijd invloed op mij heeft gehad. Tot ik niet anders kon en deze overboord heb gegooid. Wil ik herstellen, wil ik beter worden dan rest mij één ding: zelfzorg prioriteit nummer één maken, terug naar de basis, leren vertrouwen in mijzelf en het gevoel dat ik ‘nuttig’ zou moeten zijn aan de kant zetten.

Vanuit hier besloot ik los te laten dat ik mijn dagen moet vullen met iets doen omdat het ‘nuttig’ is. Ik koos ervoor mijn dagen te vullen vanuit mijn hart. Ik mag ontspannen, plezier maken, spelen en van alles doen gewoon omdat ik het leuk vind, niet omdat het per direct nuttig is. Het was een lange zoektocht. Ik was ver bij mijzelf vandaan, had geen idee wat ik nou echt leuk vind. Ik heb ontzettend veel dingen geprobeerd. De eerste weken wist ik mij geen raad, tot ik ging hardlopen. En weetje wat? Vanaf dit moment keerde mijn leven, begon alles te stromen en voelde ik mij voor het eerst intens gelukkig. Jarenlang wist ik geen kant op te gaan in het leven, was ik mijzelf kwijt en wist ik helemaal niet eens wat ik leuk vond. Een ding had ik inmiddels ondervonden, ontdekken wat ik echt leuk vind lukte mij niet door dingen te doen die nuttig moeten zijn. Ik had geen verbinding met mijzelf. Ik ben intens gelukkig geworden toen ik besloot niet meer dingen te doen omdat het ‘nuttig’ moet zijn. Uren heb ik mijzelf op mijn mediatiekussen gezet om in verbinding te komen met mijn ziel, met mijn hart en te voelen wie ik ben, waar ik van hou. Elke dag leerde ik een beetje meer over mijzelf, en nog steeds. Ik ben nooit uitgeleerd.

“Het spel van kinderen bestaat uit intrinsieke waarde. De waarde van wat ze doen ligt in hetgeen wat ze doen, niet hetgeen wat ze ermee kunnen bereiken of wat het ze oplevert.”

Als ik kijk naar mijn herstel, de weg naar mijn bevrijding, dan komt het overeen met deze overdenking. Ik heb mijzelf bevrijd door enkel dat geen te doen wat ik vanuit mijn hart voel. Vanaf kinds af aan deed ik alles omdat ik iets moest bereiken, omdat ik problemen moest oplossen of omdat ik mijzelf moest bewijzen. Zo voelde het. Dit werd nog even extra gevoed in mijn laatste relatie waarin ik kennis mocht maken met het web van narcisme, mijn wankelende zelfvertrouwen werd volledig afgebroken.

Ik kreeg van kinds af aan tot een jaar terug de boodschap: het moet nut hebben wat je doet. Het moet je iets opleveren. Bewust of onbewust is dit hoe ik geprogrammeerd was. De onderliggende boodschap die ik hieruit ontving was: “Je bent niet goed van jezelf, zoals je bent. Er moet iets toegevoegd worden, pas dan ben je goed genoeg.”

Tot ik mijzelf doodongelukkig voelde en uit het systeem ben gestapt zoals die vandaag de dag in de samenleving is. Hoe of wat die dan ook mag zijn. Ik ben gaan zorgen voor mijzelf. Zelfzorg op één gezet. Overtuigingen en vastgeroeste patronen doorbroken. Mijn hart volgen.

Inmiddels ben ik 8 kilometer onderweg en maakt de zon plaats voor donkere wolken. Niet veel later bevind ik mij te midden van een hagelbui en word ik letterlijk bekogelt door de hagel. Ik word overvallen met een intens gevoel van geluk in mij. Het is een gevoel wat ik moeilijk in woorden kan omschrijven. Het voelt zo magisch. Ik voel mij thuis in mijzelf. Mijn lichaam beweegt op het ritme van de loop. Ik voel mij blij. Ik vind het heerlijk hoe mijn hoofd rust kent met de overdenkingen die ze heeft. Echt stil is het niet in mijn hoofd zoals je kunt lezen. Maar dat hoeft ook niet. Ik heb mijzelf geaccepteerd zoals ik ben en daar horen ook mijn gedachten stromen bij. Ik ben zelfs dankbaar dat ik deze mag hebben, ze geven woorden aan levensinzichten. Tijdens het rennen ontstaat er ruimte om gedachten in rust te overdenken. Ik voel mij kalm met de gedachten die er zijn. Heel soms voel ik een intense rust in mij en voel ik enkel mijzelf in het nu. Magische momenten waarin ik intens geluk ervaar. Alsof de zon in mij zit en voluit schijnt. Ik geniet.

Er verschijnt een lach op mijn gezicht. Ik leef, is wat er door mij heen gaat. Het voelt fris. Oké, nu de hagel groter wordt begint het ergens ook pijn te doen maar hé het maakt het plezier niet minder. Mijn sokken kan ik inmiddels uitwringen als een spons. Ga ik verder of stop ik? Is het verantwoordelijk met doorweekte sokken en schoenen nog te rennen? Natte voeten, kans op blaren. Het is een kilometer verder en de hagel is gestopt. Ergens van binnen wist ik het al zeker, ik ga verder. Ik heb geen last van mijn natte voeten, voel geen blaren. Ik neem mijn eerste zakje koolhydraten (gel) om mijn lichaam te onderhouden tijdens de run. Ik besluit dat het verstandig is om ook even wat water te drinken. Ik heb niks bij mij en zie de kerk van Schermerhorn voor mij. Ik gok dat dit nog z’n 1 ½ kilometer rennen is. Mijn moeder woont hier. Ik bel haar op en vraag of ze met een glas langs de weg wil staan. Opgelost.




Bij kilometer 11 passeer ik mijn moeder en Sami. Ze staan met een fles water langs de weg. Ik neem een paar slokken en vervolg mijn weg. Ik voel mij prima. Van mijn natte voeten ben ik mij eigenlijk niet meer bewust. Ik loop het dorp uit en maak een schatting dat de lange weg naar de rotonde, langs de weilanden nog ongeveer 5 a 6 kilometer is. Ik vind het wel lekker gewoon rechtdoor rennen en verder nergens op hoeven te letten. Ik kan verdwalen in mijn hoofd of genieten van het groen en het uitzicht. De lange weg heen en terug is waar ik voor kies.

Langzaam drong steeds meer het besef tot mij door dat spelen een van de grote veranderingen is geweest in mijn leven. Ik ben als klein meisje gestopt met spelen. Ik ben in overlevingsmodus gegaan en wist mij met spelen geen raad. Ik was nooit echt in het nu maar altijd in het verleden of in de toekomst. Dingen aan het oplossen of knokken voor een veilige basis. Ik ben mijn vermogen tot spel verloren. Hardlopen is precies datgeen wat mijn vermogen tot spel terug in mijn leven heeft gebracht. Hardlopen heeft mij leren spelen. Ontspannen doormiddel van inspannen. In het begin van mijn coaching traject met mijn coach liepen wij als snel tegen het feit aan dat mijn hartslag altijd hoog is, mijn ademhaling kort en ik eigenlijk non stop aan sta en in vlucht modus ben. Ik had geen idee dat er een staat van zijn als ‘ontspannen’ bestond. Ik voelde mij de hele dag onrustig, opgejaagd en was klaar om op de vlucht te slaan. Ik was een bron van onrust.

"Hoe meer onrust je ervaart hoe meer je lichaam en geest vragen om stilte."

Spelen creëert vrijheid en verbinding. Het is spelen; hardlopen, wat de deuren heeft geopend om in verbinding met mijzelf te komen. Daar waar spel is, is ontspanning. Daar waar ontspanning plaats vindt, is verbinding. Ik heb mijzelf opnieuw leren spelen als een kind en dit spel laat mij ontspannen. Vanuit deze ontspanning ben ik in verbinding met mijzelf gekomen en leren vertrouwen in mijzelf. Vanuit deze verbinding ben ik thuisgekomen in mijzelf.

Inmiddels ben ik voorbij de rotonde en aan het laatste stuk van mijn duurloop begonnen. Er staat 18 km op mijn horloge. Ik besluit mijn lichaam aan te vullen met het tweede zakje koolhydraten (gel). Ik voel mij zelfverzekerd. Ietwat moe, dat wel. Maar het is dit stuk in de loop geweest waar ik opnieuw kennis maakte met mijn zelfvertrouwen. Zonder twijfel rende ik verder, stond mijzelf toe iets moe te voelen en vertrouwde volledig in mijn kunnen dat ik de run zou uitlopen. Een boost van zelfvertrouwen schoot er door mij heen.

Daar waar men speelt bouw je onbewust aan je zelfvertrouwen. Wanneer je speelt maak je plezier. Wanneer je plezier maakt voel je je in het hier en nu. Dit gaat (vaak) samen met je vrij en zelfverzekerd voelen. Waar hardlopen een intrinsieke waarde kent heeft het ook een instrumentele waarde en dat zijn de bouwstenen van mijn zelfvertrouwen geweest. Naast dat hardlopen mij voor het eerst in mijn leven heeft laten ontspannen ging dit samen met bouwen aan mijn zelfvertrouwen. Bij iedere stap kreeg ik meer vertrouwen in mijzelf. Ik kan dit. Ik kreeg vertrouwen in mijn eigen kunnen.


Elke stap tijdens hardlopen is een bouwsteen van zelfvertrouwen. Hardlopen heeft mij terug in mij kracht gezet, mijn zelfvertrouwen ontwikkeld. Ik speel met mijzelf, met mijn eigen kunnen. Dit spelen laat mij ontspannen en geloven in mijzelf.”

Niemand anders had ik nodig om dit gevoel te creëren dan enkel mijzelf en dat is precies waarop je in het leven mag vertrouwen, jezelf. Ik gun het ieder mens om dit gevoel te ervaren van binnenuit. Het is magisch.

In deze laatste kilometers vallen alle puzzelstukjes op zijn plaats. Alles begint te stromen en de puzzel is gelegd. Een puzzel waarvan ik niet wist dat ik hem aan het leggen was maar al spelend gelegd werd. In september en oktober ‘21 volg ik cursussen tot running coach en hardlooptherapeut, samen met mijn levenservaring en hardloopervaring vormen deze de basis van mijn coaching praktijk. Heel diep van binnen heeft het altijd geborreld dat ik graag mensen wil coachen. Ik wist alleen nog niet precies hoe.


Ik ben mijn hart gaan volgen; hardlopen en schrijven. Toen ik mijn hart ging volgen was dit puur uit spel. Het hoefde geen nut te hebben. Dat dit alles eruit zou bloeien had ik nooit voorogen gezien. Elke stap, elke run heeft mij dichterbij mijn levensmissie gebracht. Het mooie hiervan vind ik dat ik dit gaandeweg niet wist, ik was aan het spelen en vanuit dit spel is het ontstaan. Het besef dat hardlopen de bouwstenen zijn van mijn zelfvertrouwen drong helder tot mij door. Ik was mijn hele leven lang onzeker. In de kern van mijn depressie zat een heel onzeker meisje. Dit meisje is de zelfverzekerde vrouw geworden wie ik nu ben met elke stap die ik heb gezet tijdens mijn runs. Het liet mij kennis maken met mijn eigen kunnen en mijn kracht.


Vrij, zelfverzekerd en onafhankelijk is het gevoel dat ik met hardlopen door elke vezel in mijn lijf en ziel ervaar.

En dit is precies wat ik iedere vrouw gun! Terug in haar eigen kracht komen met hardlopen. Een kracht die in jezelf zit en je altijd zelfstandig kunt creëren met hardlopen. Ik wil vrouwen helpen met het ontwikkelen van zelfvertrouwen als running coach.


De laatste weken heb ik ontdekt wat mijn zielsmissie is in het leven: ‘Leren vertrouwen in mijzelf boven alle anderen’. Het gaat over leren accepteren van je eigen kracht en deze dan ook zo goed mogelijk gebruiken. Het is deze duurloop die mijn zielsmissie heeft laten bloeien tot de kern van mijn uitgangspunt als running coach. Dit maakt mij intens gelukkig. Het is mijn missie als running coach vrouwen terug in hun eigen kracht te zetten vanuit hun eigen kern. Bouwstenen leggen van zelfvertrouwen en deze naar zelfstandig hardlopen opbouwen. Zodat iedere vrouw altijd haar eigen kracht kan voelen. De bron van jouw leven ben jijzelf.

You are your own power, start running and feel it!


Ik wil zoveel mogelijk vrouwen leren hardlopen zodat ze altijd terug kunnen naar de kracht van zichzelf. De bron van het leven. Het vertrouwen in haarzelf. Ik gun het iedere vrouw dat ze altijd in staat is de power in haarzelf te voelen, haar zelfvertrouwen. En laat hardlopen nou precies dat gevoel creëren.

Mens wat voel ik mij rijk met deze overdenkingen. Ik loop de laatste kilometer uit en sla een gil van blijdschap. Ik hoor mijzelf lachen van intens geluk.




Wat doe jij vandaag, gewoon omdat het kan, omdat je het leuk vindt, omdat je er zin in hebt? Niet om het resultaat maar gewoon om het doen? Neem jezelf mee in het avontuur van spel en voel de vrijheid.

Liefs,


Liza



Wil jij graag direct weten wanneer een nieuwe blog verschijnt?

Dankjewel!

FOLLOW ME ELSEWHERE

  • Instagram